دوباره خود را در بهشت در كنار حورالعين تصور كردم كه لباسهاى سندس و حرير و استبرق پوشيده‌اند. از او پرسيدم: اى نفس چه چيز را آرزو مى‌كنى؟ گفت: آرزو دارم به دنيا برگردم تا عملى انجام دهم كه بر ثواب و اجرم افزوده گردد.
به او گفتم: پس بدان كه تو در دنيا هستى و آرزويت برآورده شده است، پس در انجام عمل صالح بكوش. «١» توصيه خانواده به نماز «وَ كانَ يَأْمُرُ اهْلَهُ بِالصَّلوةِ وَ الزَّكوةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيّاً» (مريم، آيه ٥٥)
او (حضرت اسماعيل) همواره خانواده‌اش را به نماز خواندن و زكات دادن امر مى‌كرد و همواره مورد رضايت پروردگارش بود.
از آنجا كه هدف خلقت، شناخت خداوند و رسيدن به مقام بندگى اوست، نماز، بهترين راه ارتباط مخلوق سراپا نياز، با خالق بى‌نياز است. در اين مناجات و خلوتگه راز است كه بنده به فقر و نياز خود اعتراف مى‌كند و خداوند را به عنوان تنها پناهگاه مى‌خواند. اگر كسى با شناخت صحيح، نماز را اقامه كند، نماز او را از همه زشتيها و گناهها باز مى‌دارد و به سوى خوبيها و نيكيها سوق مى‌دهد. به همين جهت، قرآن شريف نماز را بازدارنده بديها مى‌شمارد «٢» و در حديث، نماز، ستون دين خوانده شده است، مثل عمود خيمه كه اگر بر پا شد، بقيه اجزاى خيمه فايده مى‌دهد و اگر برپا نشد، ديگر اجزاى خيمه فايده‌اى ندارد. «٣» دومين دستور اين پيامبر بلند مرتبه، زكات است. انسان موجودى اجتماعى است كه زندگى او دو جنبه دارد: فردى و اجتماعى؛ نماز- كه بهترين وسيله نزديكى انسان به خداست- مربوط به جنبه فردى است و زكات- كه مهمترين اقدام اجتماعى و كاملترين عبادت مالى است- مربوط به جنبه اجتماعى بشر است.