سختيهاى فراوان بر خود هموار مى‌كنند و زحمات طاقت فرسايى را متحمل مى‌شوند تا اطمينان حاصل كنند كه وظيفه خويش را انجام داده‌اند، بطورى كه آقا و مولاى آنها از روى لطف و محبت به آنها تذكر داده، مى‌گويد: بيش از حد خود را به زحمت نيندازيد.
پيامبر اكرم (ص) نيز از نظر انجام وظايف فردى خود را بسيار به زحمت مى‌انداخت، به حدى كه بر اثر نماز زياد پاهايش ورم كرده بود. خداوند خطاب به وى مى‌فرمايد:
«طه‌ ما انْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‌» «١» طه (اى پيامبر) ما قرآن را بر تو نازل نكرديم تا خود را به زحمت اندازى.
پيامبر (ص) از نظر انجام وظايف اجتماعى و ابلاغ رسالت نيز تمام تلاش خود را به كار مى‌گرفت و سخت نگران جهل و گمراهى برخى از مردم بود؛ بگونه‌اى كه خداوند در اين مورد او را تسلّى داده و مى‌فرمايد:
چنان نگران اين مردمى كه گويا مى‌خواهى جان خود را از دست بدهى.
قلب سليم‌ «وَ لا تُخْزِنى‌ يَوْمَ يُبْعَثُونَ يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ الَّا مَنْ اتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَليمٍ» (شعراء، آيات ٨٧- ٨٩)
و در روز قيامت مرا رسوا مساز، روزى كه نه مال سودى مى‌دهد و نه فرزندان، مگر آن كس كه با قلبى سليم به نزد خدابيايد.
حضرت ابراهيم (ع) در ادامه نيايش، از خداوند مى‌خواهد كه او را در قيامت رسوا و شرمسار نسازد. حال اين سؤال مطرح مى‌شود كه چرا حضرت ابراهيم كه پيامبر و معصوم بود، چنين درخواستى از خدا مى‌كند؟
در پاسخ بايد گفت:
الف- به خاطر اينكه معصومين (ع) خود را مقصر دانسته، حق خداوند را اداشدنى نمى‌دانند و عبادت خود را نيز ناچيز و غير قابل قبول عرضه به پيشگاه خدا تلقى مى‌كنند.