برنامه حضرت موسى (ع) سحر نيست، بلكه معجزه‌اى الهى است. «١» از اين رو ايمان آوردند و خطر را به جان خريدند و مورد خشم فرعون قرار گرفته، كشته شدند.
شگفتا ساعتى پيش، سرآمد ساحران و برگزيده دربار بودند و ساعتى بعد شهيدان راه حق گشتند.
صبحگاهان ريسمان به زمين انداختند تا موسى را شكست دهند، شامگاهان سر بر خاك افكندند تا به خداى موسى سجده كنند. «٢» شرايط آمرزش‌ «وَ انّى‌ لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ امَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى‌» (طه، آيه ٨٢)
من آمرزنده‌ام براى هر كس كه توبه كند و ايمان آورد و عمل شايسته انجام دهد، سپس به راه هدايت رود.
در اين آيه شريفه، خداوند به بندگان كافر و گناهكار خود وعده آمرزش مى‌دهد و به آنها روح اميد مى‌بخشد، البته نه آمرزش گزاف، بلكه مشروط به چهار شرط كه بنده آنها را رعايت كند، آن شرايط عبارتند از:
الف- توبه يعنى پشيمانى از گناه و بازگشت از آن طريق ناصحيح. بدون شك در اينجا توبه، هم شامل توبه از كفر و شرك است و هم شامل توبه و پشيمانى از گناهان و جبران آنها.
ب- بعد از پشيمانى و ندامت بايد ايمان بياورد، ايمان به توحيد و يكتايى خداوند و ايمان به پيامبران و شرايع آسمانى، اقرار و اعتراف به حق و بيزارى از كفر و شرك و عصيان.
ج- سپس بر طبق دستورهاى خداوند عمل كند؛ واجبات را به جا آورد و از انجام كارهاى حرام خوددارى كند؛ چه اينكه اعتراف قلبى بدون التزام عملى كافى نيست و اين دو مكمّل يكديگرند. اين سه شرط در آيات ديگر نيز مطرح شده است.
د- آخرين شرط، راه يافتن و در طريق قرار گرفتن است. چون در مقابل «اهتداء»