برعكس، شفاعت به بنده گناهكار اميد بخشش مى‌دهد و او را از افتادن به دامن يأس و نوميدى از رحمت حق و در نتيجه انجام گناه بيشتر باز مى‌دارد. او وقتى گناهان خود را بر مى‌شمارد، خود را سزاوار عقوبت مى‌يابد، اين شفاعت است كه به عنوان يك روزنه اميد، راه بازگشت را به او مى‌نماياند و وى را اميدوار مى‌كند و به تجديد نظر، توبه و بازگشت رهنمون مى‌شود. «١» شرط ايمان‌ از مجموع آيات قرآن استفاده مى‌شود كه شفاعت شامل دينداران و مؤمنانى مى‌گردد كه به گناه آلوده شده‌اند، ولى با ايمان از دنيا رفته‌اند. «٢» آثار رو گردانى از ياد حق‌ «وَ مَنْ اعْرَضَ عَنْ ذِكْرى‌ فَإِنَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيمَةِ اعْمى‌ قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنى‌ اعْمى‌ وَ قَدْ كُنْتُ بَصيراً قالَ كَذلِكَ اتَتْكَ اياتُنا فَنَسيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى‌» (طه، آيات ١٢٤- ١٢٦)
هر كه از ياد من روى بگرداند، براستى برايش زندگى سخت خواهد بود و او را روز قيامت كور، محشور كنيم. مى‌گويد: پروردگارا! چرا مرا كه بينا بوده‌ام كور محشور كرده‌اى؟ خدا مى‌فرمايد:
همان‌طور كه‌آيات ما كه به‌تو رسيد، فراموش‌كردى (و ناديده‌گرفتى) تو نيز امروز فراموش شده‌اى.
تنگى معيشت‌ در آيه بالا دو اثر مهم براى روگردانى از ياد حق گوشزد شده است كه اولى تنگى معيشت و سختى زندگى دنيوى است.
مراد از تنگى معيشت چيست؟ كسى كه خدا را فراموش و با او قطع رابطه كند، ديگر چيزى غير دنيا نمى‌ماند كه به آن دل ببندد و مطلوب خود قرار دهد. در نتيجه همه‌