معارف قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٠
از قلب، ايجاد هرج و مرج در نظام خانواده، از بين رفتن رابطه پدر و فرزندى، به وجود آمدن عقدهها و برخوردها، شيوع انواع بيماريها، به راه افتادن قتلها و خونريزيها. اين آيه دلالت مىكند كه زنا بعد از شرك و قتل از بزرگترين گناهان است. خداوند در اين آيات اعمال زشت جاهليت قديم و جديد يعنى شرك، بتپرستى، آلودگيهاى جنسى، كشتن انسانها و ...
محكوم و نسبت به مرتكبين اين گناهان وعده عذاب چند برابر داده، مىفرمايد: كسانى كه مرتكب اين اعمال شوند، با ذلت و خوارى، در آتش جهنم براى ابد خواهند ماند.
٩- همرنگ جماعت نشدن: مؤمنان، از حضور در صحنههاى گناه دورى مىجويند و هيچگاه شاهد گفتار و كردار ناشايست و باطل نمىشوند:
«وَ الَّذينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ ...» «١» «شهادت» به معناى حضور است، واژه «زور» در ادبيات قرآن به معناى تمايل به باطل و انحراف از حق است. «٢» پس مفهوم آيه چنين مىشود، بندگان شايسته و خالص خدا آنهايى هستند كه در محافل لهو و باطل، حضور پيدا نمىكنند و شاهد صحنههاى ناهنجار نمىشوند، زيرا حضور در اين مجالس علاوه بر اينكه امضاى گناه و تأييد عمل خلاف آنهاست، مقدمات گناه و آلودگى روح را نيز فراهم مىآورد. كسى كه از شنيدن سخنان زور و انحرافى، اجتناب مىورزد، بيقين سخن، باطل از خود او هم سر نمىزند و هرگز به دروغ عليه كسى شهادت نمىدهد. پس «شهادت» در اينجا داراى دو بعد «حضور» و «گواهى» است.
١٠- پرهيز كريمانه: هر كارى كه هدف عاقلانهاى در آن نباشد، لغو ناميده مىشود.
بندگان خاص خداوند، دست به كارهاى لغو و بيهوده نمىزنند و در زندگى خود همواره هدف معقول و سازندهاى را تعقيب مىكنند و اگر به لغو و بيهودهاى برخورد كنند، بدون تأثيرپذيرى از آن دورى مىگزينند.
«وَ اذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً» «٣»