يعنى وقتى كافران و مؤمنان، در جهنم وارد شدند، مؤمنان را از آن نجات مى‌دهيم و كفار را به حال خود رها مى‌كنيم تا همچنان در آن باقى بمانند.
عبور از جهنم‌ ظاهر بعضى از روايات كه در ذيل آيه شريفه وارد شده، بيانگر آن است كه ورود به آتش به معناى عبور از آن است. در نتيجه، آن روايات با رواياتى كه درباره صراط وارد شده، منطبق است، چون در روايات آمده كه صراط، پلى است كه بر آتش كشيده شده است و تمام مردم مأمور مى‌شوند تا از آن عبور كنند، چه نيكان و چه بدان، جز اينكه نيكان از آن عبور مى‌كنند و گناهكاران و كافران در آتش آن سقوط مى‌كنند. «١» همچنين در روايتى آمده است كه آتش خطاب به مؤمن مى‌گويد:
«جُزْ يا مُؤْمِنُ، فَقَدْ اطْفَأَ نُورُكَ لَهَبى‌» «٢» اى مؤمن زودتر گذر كن كه نور تو شعله مرا خاموش كرده است.
آن چنان كه از روايات بر مى‌آيد، خداوند سبحان مؤمنان و با تقوايان را وارد و يا مشرف بر جهنم مى‌كند تا با مشاهده عذاب و نجات يافتن از آن و رسيدن به نعمتهاى بهشت به عظمت لطف خداوند در حق خود، پى ببرند و نهايت سرور و شادمانى از نجات از جهنم و ورود به بهشت برايشان حاصل شود، همچنان كه دوزخيان را قبل از بردن به جهنم، بر بهشت مشرف مى‌كند تا نعمتهاى بهشت و ثوابهاى آن را ببينند و در نتيجه عقوبت بر آنان سخت‌تر و حسرتشان بيشتر شود. «٣» هشدار اين آيه از آيات تكان دهنده و هشدار دهنده است؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: اين حكم و قضاى ما مبنى بر وارد شدن همه به جهنم، حكمى حتمى و قضايى رانده شده است «كانَ عَلى‌ رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيّاً» حكمى است كه بر خود واجب كرده‌ايم، امّا آيا نجات همگان‌