معارف قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٥
احساس مىكردند و از بين آنان پيامبر اسلام (ص) كه در بالاترين درجه معرفت و تكامل است، بيشترين مسؤوليت را بر دوش خود احساس مىكرد و دوران بيست و سه ساله بعثت با آن همه رنجها و تلاشها گواه اين مطلب است.
پيامبر (ص) مظهر رحمت الهى بود و نسبت به خلق خدا احساس مسؤوليت مىكرد.
از سويى نگران پيروانش بود كه نكند از نيمه راه برگردند، يا سستى كنند و به اوج كمال نرسند و از سويى غم گمراهى گمراهان بر قلبش سايه مىافكند، به طورى كه نزديك بود جان به جان آفرين تسليم كند. «١» امام خمينى- قدس سره- مىفرمايد:
«تمام چيزهايى كه از آن مىسوختند انبياء، اين بود كه مىديدند مردم دارند خودشان را مىكشند طرف جهنم، انبياء مظهر رحمت حق تعالى هستند، مىخواهند كه مردم خوب باشند. مىخواهند همه مردم معرفتاللَّه داشته باشند. مىخواهند همه مردم سعادت داشته باشند. وقتى مىبينند كه اين مردم دارند به جهنم مىروند، آنها افسوسش را مىخورند.» «٢» «يكى ازغصههاىانبيا همهميناست كه تعليماتشانرا نتوانستند بهثمر برسانند، بهآن طورىكه تعليم اقتضامىكند، پيغمبر مىخواست همهمردمرا علىبنابىطالب كند، ولى نمىشد.» «٣» تسلّى به پيامبر (ص)
افراد جامعه از لحاظ تعهد نسبت به انجام وظيفه به چهار دسته تقسيم مىشوند:
الف- كسانى كه شانه از زير بار مسؤوليت خالى كرده، انجام وظيفه نمىكنند.
ب- كسانى كه از خود سستى نشان داده، وظيفه خويش را بطور شايسته انجام نمىدهند.
ج- افرادى كه وظيفه خود را بخوبى انجام مىدهند و احتياجى به تذكر و مراقبت ندارند.
د- عدهاى كه با وجود انجام وظيفه و مأموريت، خود را مقصر مىدانند و بدين جهت