معارف قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٢
دوستان خود به صرف غذا دعوت كرد. پيامبر (ص) فرمود:
من تا به يگانگى خدا و رسالت من گواهى ندهى، از غذاى تو نمىخورم.
عقبه شهادتينرا گفت و مسلمانشد، ابى اين خبر را شنيد و بر عقبه سخت برآشفت و گفت:
چرا به پيامبر ايمان آوردهاى، من از تو راضى نمىشوم مگر اينكه از مكتب اسلام برگردى و به پيامبر خدا اهانت كنى! عقبه از اسلام و پيامبر برائت جست و از ايمانش برگشت و پس از مدتى در جنگ بدر به دست ياران پيامبر (ص) كشته شد. «١» به همين جهت، اسلام در انتخاب دوست سختگير است. امام جواد (ع) در اين راستا فرمود:
«ايَّاكَ و معارف قرآن (ج٤) كد ٤/٢٢٠ ١٤١ عبادالرحمن ص : ١٣٧ َ مُصاحَبَةَ الشَّريرِ وَ انَّهُ كَالسَّيْفِ الْمَسْلُولِ يَحْسُنُ مَنْظَرُهُ وَ يَقْبَحُ أَثَرُهُ» «٢» از همنشينى با بدان بپرهيز كه همچون شمشير برهنه، ظاهرش زيبا و اثرش زشت است.
بزرگمهر گفته است:
«هيچكس مانند همنشين بد بر من چيره نشد.» «٣» محجوريت قرآن «وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمىِ اتَّخَذُوا هذَا الْقُرانَ مَحْجُوراً» (فرقان، آيه ٣٠)
و پيامبر گفت: پروردگارا به راستى پيروان من اين قرآن را متروك گذاردند.
قرآن براى ترسيم زندگى بشر آمده است و بايد در متن زندگى مردم باشد و در ابعاد مختلف عبادى، اخلاقى، سياسى و اجتماعى، الگوى عمل قرار گيرد. بىاعتنايى به قرآن، علاوه بر خسارات جبران ناپذيرى كه براى جوامع مسلمانان در پى دارد پيامبر اسلام (ص) را نيز آزردهخاطر مىسازد و از امت خويش كه سبب هَجْر و ترك عملى قرآن شدهاند به خدا شكايت كرده، از آنها توضيح مىخواهد و مىگويد: