ب- «عورت» (كه از ماده عار و به معنى عيب است) هر عضوى را گويند كه انسان، از روى شرم و حيا آن را از ديگران مى‌پوشاند. «١» از آن جهت به اين سه وقت، عورت گفته شده كه زمان خلوت و در خفا و پوشيدگى قرار گرفتن فرد از چشم ديگران است.
نكته مهم تربيتى اين است كه قرآن همواره مسائل خاصّ زناشويى را به اشاره و كنايه بازگو مى‌كند و اين روش به خاطر مراعات جنبه‌هاى اخلاقى گفتار و پرهيز از بدآموزى خواننده و شنونده است كه ما نيز بايد آن را ملاك گفتار خود قرار دهيم.
ج- «طَوَّافُونَ» كه از ماده «طواف» و كنايه از تلاش روزانه است، دليل بر اين است كه اجازه گرفتن خدمتگزار و كودكان، اختصاص به اوقات سه گانه دارد و در ساير اوقات لازم نيست؛ چراكه اگر بخواهند بطور مرتب در رفت و آمد باشند و در هر بار اجازه بگيرند، به مشكل برخورد كرده، دچار سختى مى‌شوند. «٢» د- «حُلُم» بر وزن «كُتُب» به معنى عقل است و كنايه از بلوغ كه معمولًا با رشد عقلى همراه است، مى‌باشد. «٣» آداب ورود به جايگاه خصوصى پدر و مادر قرآن در آيات گذشته كيفيّت ورود به خانه همديگر و ضرورت اجازه خواستن از صاحب خانه را بيان كرده، اينك مى‌فرمايد:
بردگان و فرزندان كوچك خود را كه به حدّ بلوغ نرسيده‌اند، ياد بدهيد تا هنگامى كه به جايگاه و اتاق خصوصى شما وارد مى‌شوند، در سه وقت اجازه بگيرند: پيش از نماز صبح، وقتى كه با لباس خواب از بستر برمى‌خيزيد، هنگام ظهر، وقتى كه استراحت مى‌كنيد و لباس معمولى خود را در مى‌آوريد و پس از نماز عشاء، وقتى كه به بستر مى رويد. بنابراين:
نخست: مردان و زنان مسلمان بايد محل استراحت خود را از محل استراحت فرزندان خود جدا كنند.