باقيمانده دنيا نسبت به آنچه گذشته بسيار كم است و به همين دليل رستاخيز نزديك است. «١» از پيامبر اكرم (ص) نيز نقل شده است كه فرمود:
«بِعْثَتى‌ انَا وَالسَّاعَةُ كَهاتَيْنِ» «٢» بعثت من و روز قيامت مانند اين دو (انگشت كنار هم) است.
هشدار به غافلان‌ هدفى را كه سوره انبيا از همان آغاز مورد توجه قرار داده است، هشدار به غافلان است.
بطور كلى، هدف از نزول قرآن و بعثت پيامبر (ص) تنها يك چيز است و آن برداشتن پرده‌هاى غفلت از جلو چشم انسانهاست؛ غفلتى كه بصورت حجاب درآمده و چشم انسان را از نگاه به عمق واقعيتها باز مى‌دارد. اين غفلت، چنان انسانها را از حقايق، دور نگاه داشته كه نه تنها نصايح بزرگان در آنان مؤثر نمى‌شود، بلكه تهديدات الهى را نيز به بازى گرفته از ارتكاب به اشتباه و گناه ابايى ندارند. اينان نه به فكر امروز خويشند كه چگونه سالم زندگى كنند و نه به فكر فرداى سخت خويش، چنان كه حضرت على (ع)، مى‌فرمايد:
«وَيْلٌ لِمَنْ غَلَبَتْ عَلَيْهِ الْغَفْلَةُ فَنَسِىَ الرَّحْلَةَ وَ لَمْ يَسْتَعِدَّ» «٣» واى بر كسى كه غفلت بر او غلبه كرده و كوچ كردن را فراموش نموده و آماده سفر نشده است.
افراد غافل گاهى علاوه بر اينكه در غفلت خويش غوطه‌ورند، اگر كسى به فكر نجات آنها برآيد و وسايل نجاتشان را فراهم كند از او نيز روى مى‌گردانند و براى لحظه‌اى هم به سخنان او گوش فرا نمى‌دهند. به همين جهت قرآن شريف، آنان را از چهار پايان پست‌تر شمرده و فرموده است:
«اولئِكَ كَالْانْعامِ بَلْ هُمْ اضَلُّ اولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ» «٤» آنان همچون چهار پايانند؛ بلكه گمراهتر! اينان همان غافلانند.