معارف قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٣
فصل هفتم: معارفى از سورههاى شعراء و نمل الف- سوره شعراء سوره شعراء، مكّى، بيست و ششمين سوره قرآن كريم و داراى ٢٢٧ آيه است.
علامه طباطبائى (ره) همه آيات آن را مكى مىداند، ولى برخى از مفسران، چهار يا پنج آيه آخر آن را مدنى مىدانند. «١» غرض اين سوره، تسلاى خاطر پيامبر (ص) در برابر تكذيب مردم و نسبتهاى ناروا به آن بزرگوار است و به اين منظور، چند داستان از اقوام گذشته و سرنوشت آنان و كيفرشان را به خاطر تكذيب پيامبران گوشزد مىكند. «٢» فشرده مطالب سوره سوره شعراء نيز چون ديگر سورههاى مكى به بيان معارف كلى همچون اثبات مبدأ و معاد پرداخته و مشركان را تهديد مىكند كه در صورت روگردانى از ياد حق و نپذيرفتن آيات الهى، همانند اقوام گذشته، دچار عذاب و نابودى خواهند شد.
در ابتداى سوره به مقام آيات الهى و دلسوزى زياد پيامبر اكرم (ص) براى هدايت مشركان اشاره كرده و بيان مىكند كه مشركان در برابر اين همه لطف و رحمت، از پذيرش آيات الهى رو مىگردانند.
در ادامه، براى هشدار به كافران به نقل سرگذشت اقوام گذشته پرداخته و ارسال