معارف قرآن (ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٥

آيات ديگرى از قرآن عذاب نخستين را چنين تفسير مى‌كند:
«وَ ما ارْسَلْنا فى‌ قَرْيَةٍ مِنْ نَبِىٍّ الَّا اخَذْنا اهْلَها بِالْبَأْساءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ» «١» و ما در هيچ شهر و آبادى پيامبرى نفرستاديم، مگر اينكه اهل آن را به ناراحتيها و خسارتها گرفتار ساختيم، شايد بازگردند و تضرّع كنند.
همچنين در جاى ديگر لطف الهى به فرعونيان را يادآور شده كه خداوند مى‌خواست آنان را با گرفتار كردن به مصائب بر سر عقل آورد:
«وَ لَقَدْ اخَذْنا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنينَ وَ نَقْصٍ مِنَ الَّثمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ» «٢» و ما دودمان فرعون را به خشكسالى و كمبود ميوه‌ها گرفتار كرديم، شايد متذكّر شوند.
مراد از عذاب شديد كه كافر پس از عذاب خفيف، گرفتار آن مى‌شود، مرگ است كه عذاب آخرت را در پى دارد؛ زيرا از هر سو نوميد شدن با مرگ مطابق است كه بطور ناگهانى انسان را غافلگير مى‌كند.