پيشرفته امروز توانسته است به آن دست يابد. «١» آفرينشى ديگر خداوند مى‌فرمايد پس از آنكه بر پيكر استخوانها لباسى از گوشت پوشانيديم، او را خلقتى ديگر داديم و آفرينش تازه‌اى به وجود آورديم. منظور آن است كه خداوند در مرحله نهايى، آن ماده را صاحب حيات و مستعدّ قدرت و علم ساخت و در اين حال حقيقتى يافت غير از آنچه در مراحل قبلى بود. «٢» زنگ خطر «وَ لَوْ رَحِمْناهُمْ وَ كَشَفْنا ما بِهِمْ مِنْ ضُرٍّ لَلَجُّوا فى‌ طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ وَ لَقَدْ اخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ فَمَا اسْتَكانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما يَتَضَرَّعُونَ حَتّى‌ اذا فَتَحْنا عَلَيْهِمْ باباً ذا عَذابٍ شَديدٍ اذا هُمْ فيهِ مُبْلِسُونَ» (مؤمنون، آيات ٧٥- ٧٧)
و اگر ما بر آنها رحم مى‌كرديم و هرگونه رنج و بلا را از ايشان برطرف مى‌ساختيم، در سركشى خود، كوردلانه فرو مى‌رفتند، و بتحقيق ما ايشان را به عذاب گرفتار كرديم؛ اما در برابر پروردگارشان نه فروتنى كردند و نه تضرّع. تا وقتى كه درى از عذاب شديد به روى آنها گشوديم ناگاه آنان از همه جا نوميد گشتند.
خداوند حكيم براى بيدارى مردم از خواب غفلت و هدايت ايشان به صراط مستقيم وسايلى قرار داده است كه دو نوع آن عبارتند از:
الف- نزول رحمت و برطرف كردن گرفتاريها و مشكلات انسان.
ب- نزول عذاب خفيف و پيش آمدن سختيهاى زندگى كه شخص را به ياد خدا بيفكند تا از او استمداد جويد و در برابرش سر بندگى فرود آورد.
اگر بشر با نزول رحمت الهى، شكر نكند، خدا او را به عذاب هشداردهنده گرفتار مى‌سازد و اين عذاب، زنگ خطر است كه اگر كارگر نيفتد، عذاب شديد را در پى دارد.