لَحْماً ثُمَّ انْشَأْناهُ خَلْقاً اخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ احْسَنُ الْخالِقينَ» (مؤمنون، آيات ١٢- ١٤)
و همانا انسان را از خلاصه‌اى از گِل بيافريديم. پس او را نطفه‌اى كرديم (و) در جايى محفوظ (رحم) قرار داديم. آن گاه نطفه را علقه (خون بسته) و علقه را مضغه (چيزى شبيه گوشت جويده) و مضغه را به صورت استخوانهايى درآورديم. پس بر استخوانها گوشتى پوشانديم.
سپس آن را آفرينش تازه‌اى داديم؛ پس بزرگ است خدايى كه بهترين آفرينندگان است.
يكى از مهمترين راههاى شناخت «الله» خودشناسى است. خودشناسى در بعد جسمانى شامل شناخت مراحل آفرينش بدن و ويژگيهاى كار بدن است كه آثار قدرت و حكمت خداوند در همه حالات آن آشكار است و در بعد روحانى شامل شناخت استعدادها، توانمنديها و نقاط قوت و ضعفى مى‌شود كه در وجود انسان نهفته است و انديشيدن در چگونگى و حكمت هر يك از آنها سبب يافتن راه درست براى نجات از گردابهاى نابودى و دستيابى به سعادت است.
آيات بالا كه در زمينه آفرينش انسان است، نكته‌هايى را در راستاى شناخت خداوند خاطر نشان مى‌سازد:
الف- آفرينش انسان با همه شايستگى و عظمتى كه دارد از خاكى كه در كم‌ارزش‌بودن ضرب المثل است، آغاز شده است.
ب- تداوم نسل انسان با تمام اهميت آن، از طريق نطفه و آبى پست و بى‌مقدار صورت مى‌گيرد.
ج- نطفه براى رشد در محفوظترين نقطه بدن (رحم) قرار دارد.
د- سير نطفه در رحم مادر مراحل شگفت‌انگيزى دارد. «١» اعجاز علمى‌ آيات بالا يكى از نمونه‌هاى اعجاز علمى قرآن است. در زمانى كه هيچ كس از كالبدشكافى و جنين‌شناسى، اطلاعى نداشت و ابزارى براى اين كار وجود نداشت، قرآن كريم از مراحل رشد جنين در شكم مادر خبرهايى مى‌دهد كه طب و تشريح‌