بحث مى‌گذاريم.
١- حق گرايى‌ خداوند اخلاق سياسى ١٠٩ غيرت معصومين عليهم‌السلام ص : ١٠٩ «حق» است و آنچه حق است، محبوب پروردگار و منسوب به اوست و بدون ترديد حق گرايان، حق گويان و حق پويان را تأييد مى‌كند و عزّت مى‌بخشد. پس مسلمانان بايد همواره در موضعگيريهاى سياسى- اجتماعى خويش، بر محور حق حركت كنند و هرگز گرد باطل نگردند تا بر عزّتشان افزوده گردد. مى‌توان گفت: «حق گرايى» براى انسان، عزّت دو چندان دارد، چرا كه گام نهادن در مسير حق، خود، عزت است، چنانكه امام صادق عليه‌السلام فرمود:
«الْعِزُّ انْ تَذِلَّ لِلْحَقِّ اذا لَزِمَكَ» «١» عزّت آن است كه هر گاه ملازم حق شدى، در برابرش خاضع باشى.
و اين ملازمت نيز، عزّت انسان را افزايش مى‌دهد، همان گونه كه امام على عليه‌السلام فرمود:
«مَنِ اعْتَزَّ بِالْحَقِّ اعَزَّهُ الْحَقُّ» «٢» هر كس از حق، عزت طلبد، عزّتش مى‌بخشد.
٢- وحدت‌ آن كس كه با الفباى سياست آشنا باشد، بخوبى واقف است كه «وحدت» نبض سياست است و اگر به كندى گرايد، سلامت جامعه را مختل مى‌سازد؛ ملّت متّحد، گرچه از نظر ثروت و نفرات، برترى نداشته باشد، سرافراز و پيروز است، ولى ملّتى كه دچار تفرقه گشته با داشتن همه گونه امكانات و جمعيت فراوان عاقبت، خوار و ذليل خواهد گشت. بنابراين، مسلمانان اگر مى‌خواهند در صحنه‌هاى سياست جهانى، جايگاه داشته باشند، از حق خويش دفاع كنند و سربلند و پيروز باشند، بايد از دوزخ تفرقه به‌