و در آيه‌اى ديگر آن را نعمتى الهى مى‌داند كه بايد يادآورى و پاس داشته شود:
«... وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ‌اللَّهِ عَلَيْكُمْ اذْ كُنْتُمْ اعْداءً فَالَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ وَ اصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ‌اخْواناً» «١» نعمت خدا را برخود به ياد آوريد؛ زيرا دشمن يكديگر بوديد او ميان دلهايتان الفت ايجاد كرد و به بركت نعمت او برادر شديد.
بنابراين، زدودن كينه‌ها و برقرارى انس و الفت در دلها كارى است ضرورى، خدايى و دشوار كه بايستى با ظرافت، اخلاص و توكّل بر خدا، از راههاى معنوى، صورت پذيرد.
خدايى و دشوار بودن كار بدين معنا نيست كه مسؤولان، دست روى دست بگذارند، به اميد آنكه «دستى از غيب برون آيد و كارى بكند.» و يا اينكه زمينه‌هاى مادّى- معنوى موضوع را ناديده انگارند.
راههاى انس والفت‌ الف- تصحيح انديشه‌ها تضاد فيزيكى انسانها نتيجه تضادّ فكرى آنهاست؛ اگر انديشه‌ها جهتگيرى واحدى داشته باشند، كشمكش ظاهرى جاى خود را به صفا و صميميت خواهد داد و دلها باهم مأنوس خواهند شد، پس نخستين گام در راه همدلى جامعه، ارائه انديشه‌اى صحيح و اصولى است تا ضمن زدودن انگيزه‌هاى كينه ونفرت، بسان استوانه مغناطيسى، دلها را حول محور خويش جذب نمايد.
اسلام با ارائه انديشه ناب توحيدى، در اين راه پيشگام است و هيچ مكتبى مانند آن، موفق نشده تا پيوندى اصولى و جاويد در ميان دلها برقرار سازد؛ رشد سريع اسلام در جامعه نيمه وحشى جاهلى و تجمع هزاران انسان بدخو، خودخواه، جاهل، بت پرست‌