«انَّ هذِهِ امَّتُكُمْ امَّةً واحِدَةً وَ انَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ» «١» اين امّت شما يك امّت بيش نيست و من هم پروردگار شمايم پس، تنها مرا بپرستيد.
٢/ ١- پيامبر يكى است:
«وَ ما ارْسَلْناكَ الَّاكافَّةًلِلنَّاسِ بَشيراً وَ نَذيراً» «٢» تو را مژده دهنده و بيم‌دهنده براى همه مردم فرستاديم.
٣/ ١- قانون اساسى آن قرآن و مفسران واقعى آن عترت پيامبرند: در اين زمينه رسول خدا (ص) فرمود:
«انّى‌ تارِكٌ فيكُمُ الثِّقْلَيْنِ ما انْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلُّوا كِتابَ‌اللَّهِ وَ عِتْرَتى‌ ...» «٣» من دو چيز گرانسنگ در ميان شما مى‌گذارم كه اگر به آن دو تمسك جوييد هرگز گمراه نمى‌شويد: ١- كتاب خدا، ٢- خاندانم.
٤/ ١- جهتگيرى عبادى- سياسى مسلمانان، تنها به سوى كعبه است:
«وَحيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ» «٤» هر جا كه هستيد، روى خويش را به سوى كعبه بگردانيد.
و ... با چنين جهان‌بينى، پيرو اسلام نمى‌تواند «وحدت گرا» نباشد. به همين دليل قرآن مجيد پيامبر اكرم (ص) را از صف تفرقه‌افكنان جدا مى‌داند و مى‌فرمايد:
«انَ‌الَّذينَ فَرَّقوُا دينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فى‌ شَىْ‌ءٍ»» كسانى كه آيين خود را پاره پاره كردند و دسته دسته شدند، توهيچ رابطه‌اى با آنان ندارى.