اخلاق سياسى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٩٥
اگر نفس من در برابر دنيايى كه به كف مىآورم از دستم برود، هم كالاى نفس را از كف دادهام، هم بهاى آن را.
در مكتب وحى اسلام براى رهايى انسان از نكبت ستمپذيرى و ترحّم طلبى:
- به او شخصيتى بىنظير بخشيده و به وى تفهيم كرده كه جايگاه والاى خويش را در آفرينش دريابد.
- با رهنمودهاى متقن و رسا، آدمى را از سقوط در وادى پستى و دون همتّى برحذر داشته است.
- رهبران معصوم نيز در زمينه عملىكردن برنامه خطير عزت و كرامتبخشى به انسان و دور نگهداشتن او از آلودگى به استرحام و انظلام، اقدام كردهاند.
اينك به تبيين سه محور ياد شده مىپردازيم.
الف- شخصيت پرورى در ديدگاه اسلام، انسان از استعدادهاى ارزندهاى برخوردار است كه اگر آنها را از قوّه به فعل رساند، جايگاه واقعى خويش را در نظام هستى به دست مىآورد و بر بسيارى از آفريدهها برترى مىيابد و نماينده خدا در زمين مىشود، آنگاه در بستر تكاملى خود، آهنگ پرواز به عالم ملكوت مىكند و قرب الهى را مىطلبد و همواره تلاش مىكند تا به انديشه و عمل خويش، رنگ خدايى بزند و طبيعى است كه با چنين آرمان والايى:
١- اسير و زبون قدرتهاى زر و زور و تزوير نمىشود و آنچه براى او اهميت دارد، سلوك در راه رسيدن به معشوق و اجراى فرامين اوست و مىيابد كه هيچ كس جز خدا و اولياى الهى، حق فرمانروايى بر انسان را ندارد؛ چرا كه قرآن فرموده است:
«اطيعُوااللَّهَ وَ اطيعُواالرَّسُولَ وَ اولِىالْامْرِ مِنْكُمْ» «١» از خدا اطاعت كنيد فرمان پيامبر و اولوالامر را اجرا كنيد.