اميرمؤمنان (ع) نيز فرمود:
«اسْوَءُ الصِّدْقِ الَّنميمَةُ» «١» بدترين راست، سخن‌چينى است.
در سخنى ديگر، ساعى را بى‌صداقت و ستمگر شمرده و فرموده است:
«السَّاعى‌ كاذِبٌ لِمَنْ سَعى الَيْهِ وَ ظالِمٌ لِمَنْ سَعى‌ عَلَيْهِ» «٢» سعايتگر، نسبت به مخاطب صداقت ندارد و به سعايت شونده، ستم مى‌كند.
از اين رو، رسول اكرم صلّى‌الله عليه و آله، روزى از اصحاب خود پرسيد: آيا شما را از بدترين كسان، آگاه نسازم؟ گفتند: چرا. اى پيامبر خدا! فرمود:
«كسانى كه راه مى‌افتند و سخن‌چينى مى‌كنند و ميان دوستان، تفرقه مى‌افكنند و براى بى‌گناهان، عيب مى‌تراشند.» «٣» و در سخنى ديگر، سعايتگر را در رديف كافر شمرده، مى‌فرمايد:
«يا عَلِىُّ كَفَرَ بِاللَّهِ‌الْعَظيمِ مِنْ هذِهِ‌الْامَّةِ عَشَرَةٌ ... وَالسَّاعى فِى‌الْفِتْنَةِ ...» «٤» اى على، از اين امت، ده گروه به خداى بزرگ، كافرند ... يكى سعايتگر فتنه‌انگيز است.
مفاسد سعايت‌ سلامت، امنيّت، استوارى و پويايى جامعه انسانى- اسلامى بر بنيادهاى اخلاقى بنا شده و هرقدر آن بنيادها صدمه ببيند، بناى جامعه متزلزل مى‌گردد. انسان، با ماهيّت انسانى خويش با خدا پيمان بسته كه نسبت به اين بنياد و بنا، متعهد باشد و هر دو را پاس دارد و پيوند ميان آنها را نگسلد و هر كس برخلاف اين پيمان عمل كند، در بازار هستى،