بسان اهرم پرقدرتى، در جهت دهى تواناييهاى مسؤولان سياسى، نقش ايفا مى‌كند، از اين رو قرآن مجيد، آن را شرط واجب رهبرى الهى م اخلاق سياسى ٥٣ رازدارى در آينه دين و خرد ص : ٥١ ى‌داند و به رسول اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ اولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ ...» «١» شكيبايى پيشه‌كن، چنان كه پيامبران صاحب عزم، صبور بودند.
آن بزرگوار نيز چنين پيامى را به گوش جان شنيد و در همه فراز و نشيبهاى دوران رسالت بسان كوهى استوار، در برابر فشار و تكذيب دشمنان اسلام و توطئه‌هاى كمرشكن آنها از يكسو و اذيت و آزار روحى و جهل و نادانى برخى از مسلمانان از سوى ديگر، مقاومت كرد تا نهال نوپاى اسلام را نشاند، حفاظت كرد تا به بار نشست.
امام صادق عليه‌السلام، ضمن ستايش صبر رسول خدا (ص) چنين وصفى را براى همه پيشوايان ثابت مى‌داند و مى‌فرمايد:
«خداوند بزرگ، محمّد (ص) را برانگيخت و او را به صبر فرمان داد و آن حضرت نيز در همه حالات خويش شكيبايى پيشه كرد تا اينكه خداوند به او مژده داد كه امامان از عترت او هستند و جملگى به زينت صبر آراسته‌اند، سپس (در قرآن) فرمود: «از آنان، پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مى‌كنند، چون صبر پيشه كردند و به نشانه‌هاى ما يقين داشتند. «٢» تاريخ گواهى مى‌دهد كه امامان معصوم (ع) در تلخترين فرازهاى تاريخ اسلام، كوه مشكلات و نابسامانيها را به وسيله صبر و تحمّل خويش، پشت سر نهادند و گرنه بعيد به نظر مى‌رسيد كه بتوان كشتى طوفان‌زده اسلام را به ساحل نجات رساند، امير مؤمنان صلوات‌الله عليه با اشاره به چنين حقيقتى مى‌فرمايد:
پسر ابوقحافه (ابوبكر) جامه خلافت را بازور به تن كرد ... من بين دوراهى قرار گرفتم؛ يا بايد با دست خالى (بدون ياور) به آنان حمله مى‌كردم يا بر آن تاريكى كور، صبر مى‌نمودم، كه‌