دارند، زشتى آن را دو چندان مى‌كند. جاه طلبى چنين است؛ اين رذيله، از سوى پيشوايان معصوم (ع) زيانبار و خطرناك توصيف شده و حضرت امام كاظم عليه‌السلام درباره‌اش فرموده است:
«ما ذِئْبانِ ضارِيانِ فى‌ غَنَمٍ قَدْ غابَ عَنْها رُعاؤُها بِاضَرَّ فى‌ دينِ الْمُسْلِمِ مِنْ حُبِّ الرِّياسَةِ» «١» ضرر دو گرگ درنده در گلّه بى‌چوپان، كمتر از زيان رياست طلبى، در دين فرد مسلمان نيست.
برخى از آن مفاسد زيانبار، بدين شرح است:
الف- نفاق و رياكارى‌ رياست طلب، مجبور است براى جلب نظر مردم و تثبيت موقعيت خويش، دست به سالوسى و دورويى بزند و ظاهر سازى و خودنمايى كند و به اصطلاح «جو فروشِ گندم‌نما» شود، در غير اين صورت به اهداف خود نايل نخواهد شد. رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود:
«حُبُّ الْجاهِ وَ الْمالِ يُنْبِتانِ النِّفاقَ فِى الْقَلْبِ كَما يُنْبِتُ الْماءُ الْبَقْلَ» «٢» همان گونه كه آب، سبزه مى‌روياند، جاه طلبى و مال دوستى نيز، در دل، نفاق مى‌رويانند.
ب- بى‌دينى و باطل گرايى‌ رياست طلب، همواره در انديشه زرق و برق دنياست و بطور طبيعى، حقّ و ديانت را به پاى مطامع مادّى قربانى مى‌كند. تعداد چنين كسانى، در ميان مخالفان انبيا و اولياى الهى كم نيست، چه آنان كه از ابتدا به دين حق، گرايش پيدا نكردند و چه كسانى كه بظاهر ايمان آوردند، ولى دين را وسيله جاه طلبى خود قرار دادند و به جاى صعود به آسمان معنويت، در وادى رذالت، سقوط كردند؛ سران خائن كشورهاى اسلامى، آخوندهاى‌