«لا يَنْبَغى‌ لِلْمُؤْمِنِ انْ يُذِلَّ نَفْسَهُ، قيلَ لَهُ وَ كَيْفَ يُذِلُّ نَفْسَهُ؟ قالَ: يَتَعَرَّضُ لِما لا يُطيقُ فَيُذِلُّها» «١» شايسته نيست كه مؤمن، خود را خوار سازد. پرسيدند: چگونه خود را خوار مى‌سازد؟ فرمود:
كارى را كه طاقت ندارد مى‌پذيرد، [در نتيجه از عهده‌اش برنمى‌آيد و] او را ذليل مى‌كند.
٣- حرص و آزمندى‌ دنيادوستى و آزمندى، يك بيمارى روحى است كه تا آخر عمر، انسان را آزاد نمى‌گذارد، چرا كه هر چه بيشتر از مال و منال بهره‌مند مى‌گردد، آتش آزمندى‌اش شعله‌ورتر مى‌گردد و چون ثروت و مكنت در دست اهل دنياست، براى به دست آوردن آن، بايد به سوى آنان رود و دنيايشان را در ازاى حيثيت و آبرو به چنگ آورد، به همين دليل وقتى از عزيز عزيزان- امير مؤمنان صلوات‌الله‌عليه- مى‌پرسند: بدترين ذلّت چيست؟ پاسخ مى‌دهد:
«الْحِرْصُ عَلَى الدُّنْيا» «٢» حريص بودن بر دنيا.