هشدارى پيركننده! خداوند حكيم و دانا كه بر همه چيز آگاه است، چون مى‌دانست كه پيروان دين نهايى از ابتدا تا انتها با دشمنان سرسخت و مشكلات طاقت فرسايى روبه رو خواهند شد و اگر شكيبايى در پيش نگيرند، از صحنه سياسى- اجتماعى جهان محو مى‌گردند، از اين رو خطاب به پيامبر صلّى الله عليه و آله فرمود:
«فَاسْتَقِمْ كَما امِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ وَ لاتَطْغَوْا انَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ» «١» همان گونه كه فرمان يافته‌اى، خود و كسانى كه با تو به سوى خدا آمده‌اند، استقامت ورزيد و طغيان نو رزيد كه خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد، بيناست.
ابن عباس مى‌گويد: آيه‌اى طاقت فرساتر از اين آيه بر پيامبر (ص) نازل نشد، از اين رو وقتى اصحاب از آن حضرت پرسيدند: اى رسول خدا چرا به اين زودى پير شدى؟
پاسخ داد: سوره هود و واقعه مرا پير كرد! «٢» حضرت امام خمينى (قدس سرّه) در تفسير اين آيه مى‌فرمايد: شبيه اين آيه در سوره شورا (آيه ١٥) هم آمده، ولى در آنجا جمله «وَ مَنْ تابَ مَعَكَ» نيامده است و اين نشان دهنده آن است كه رسول اكرم (ص) نگران استقامت خود نبوده، بلكه از اين نگران بوده كه مبادا امّت، تاب استقامت را از كف بدهد، از اين رو آيه سوره هود آن بزرگوار را پير كرد. «٣» يقين، ريشه استقامت‌ يقين به خدا، دين و نويدهاى او، تكيه‌گاه استوار شكيبايى است؛ مؤمنى كه به خدا و رستاخيز ايمان دارد و وعده‌هاى او را تخلّف ناپذير مى‌داند و باور دارد كه فرجام آفرينش از آنِ متقيان است، در برابر ناملايمات، شكيبايى مى‌ورزد و ميدان را خالى نمى‌كند، امام صابران، على عليه‌السلام مى‌فرمايد: