ايمانى خود، همعهد و همپيمان مى‌گردد و به همه قوانين اسلام- از جمله حقوق شهروندان اسلامى- گردن مى‌نهد و روشن است كه ناديده گرفتن هر گونه حقى از مسلمانان، خيانت آشكار است. امام صادق عليه السلام پيرامون يكى از آن حقوق مى‌فرمايد:
«ايُّما رَجُلٍ مِنْ اصْحابِنَا اسْتَعانَ بِهِ رَجُلٌ مِنْ اخْوانِهِ فى حاجَةٍ فَلَمْ يُبالِغْ بِكُلِّ جُهْدِهِ فَقَدْ خانَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنينَ» «١» هر يك از ياران ما، اگر يكى از برادرانش در رفع نياز خويش از او كمك بخواهد، ولى او با تمام توان به وى مدد نرساند، بطور قطع، به خدا، پيامبرش و مؤمنان، خيانت ورزيده است.
بر اساس اين حديث شريف مى‌توان گفت: همه كسانى كه از شروع نهضت اسلامى به رهبرى امام راحل (ره) تاكنون- بويژه در طول هشت سال دفاع مقدس- با داشتن توان و آگاهى، به انقلاب اسلامى و ملّت مظلوم ما كمك نكردند، خواه در داخل، خواه در خارج، خائن به خدا و پيامبر (ص) و مؤمنان، محسوب مى‌شوند و تكليف آنانى كه به هر نحو، به دشمنان اسلام و انقلاب كمك كردند، روشن است.
٣- خيانت سياسى‌ منظور از خيانت سياسى، ناديده گرفتن اصول سياسى اسلام، انقلاب و جمهورى اسلامى، پشت كردن به ملّت، تبانى و بده بستان با دشمنان آنها، جاسوسى به سود بيگانگان، گام برداشتن برخلاف مصالح ملّى و دينى و مانند آن است.
كسى كه در هر يك از پستهاى سياسى مملكت اسلامى قرار مى‌گيرد، در واقع، با خدا، پيامبر (ص)، رهبر و ملّت، پيمان بسته كه با تمام توان خويش در جهت شكوفايى، پويايى، توسعه و ترقى، استقلال و آزادى مملكت بكوشد و اصول سياسى، قانونى و انقلابى را اجرا نمايد، خواه مانند رئيس‌جمهورو نمايندگان مجلس، چنين سوگندى را ياد كند يا بدون سوگند، پستى را بپذيرد. كمترين سهل‌انگارى در اجراى اصول ياد شده يا خداى ناكرده زير پانهادن يكى از آنها، خيانتى مسلّم و گناهى نابخشودنى است كه‌