شمرده و محكوم كرده است؛ حضرت امام باقر عليه‌السلام در ترسيم كلى از دوچهرگى، مى‌فرمايد:
«بِئْسَ‌الْعَبْدُ عَبْدٌ يَكوُنُ ذاوَجْهَيْنِ وَ ذالِسَانَيْنِ؛ يُطْرى‌ اخاهُ شاهِداً وَ يَأْكُلُهُ غائِباً؛ انْ اعْطِىَ حَسَدَهُ وَ انِ‌ابْتُلِىَ خَذَلَهُ» «١» چه بد بنده‌اى است آنكه دو چهره و دو زبان است؛ برادرش را حضورى، مدح و ثنا مى‌گويد و در غياب او، بدگويى مى‌كند، اگر برادرش چيزى به كف آرد، بدو حسد مى‌ورزد و اگر گرفتار شود، رهايش مى‌كند.
امير مؤمنان صلوات الله عليه، نفاق را همزاد كفر مى‌داند:
«النِّفاقُ تَوْأَمُ‌الْكُفْرِ» «٢» نفاق، همزاد كفر است.
همچنين آن را برادر شرك معرفى كرده است:
«النِّفاقُ اخُواالْشِّرْكِ» «٣» دورويى، برادر شرك است.
اين همه زشتى و نكوهش دليل بر اين است كه خصلت نفاق در عداد گناهان بزرگ است، از اين رو شهيد ثانى (ره) فرموده است:
نفاق و دوچهرگى از گناهان كبيره است، چون وعده عذاب بدان داده شده است. «٤» آثار زيانبار نفاق و دورويى، برخلاف فطرت انسانى و بسان شناكردن برخلاف جريان آب، با