«قالَ الْمَلَأُ الَّذينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لِنُخْرِجَنَّكَ يا شُعَيْبُ وَالَّذينَ امَنُوا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنا اوْ لَتَعُودُنَّ فى‌ مِلَّتِنا ...» «١» اشراف برترى جوى قوم او گفتند: اى شعيب، به يقين، تو و كسانى را كه به تو ايمان آورده‌اند، از ديار خود، بيرون خواهيم كرد يا به آيين ما باز گرديد.
اين توهّم نابخردانه از سوى دشمنان اسلام نيز دنبال مى‌شد و قرآن مجيد به پيامبر اسلام صلّى‌الله‌عليه‌وآله چنين هشدار مى‌دهد:
«وَ لَنْ تَرْضى‌ عَنْكَ الْيَهُودُ وَ لَا النَّصارى‌ حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ انَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى‌ وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ اهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذى‌ جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِىٍّ وَ لا نَصيرٍ» «٢» هرگز يهود و نصارا از تو خشنود نخواهند شد تا از آيين آنها پيروى كنى (و از آيين خود دست بشويى، در پاسخ اين خواسته آنان) بگو: هدايت، تنها هدايت الهى است و اگر از هوا و هوسهاى آنان پيروى كنى، بعد از آنكه آگاه شده‌اى، هيچ سرپرست و ياورى از سوى خدا نخواهى داشت.
روشن است كه سفيران ارجمند الهى و مؤمنان راستين و انقلابى، همواره راه سرافرازى و آزادگى را برمى‌گزيدند و هرگز تسليم خواست ابلهانه دشمن نمى‌شدند و با رشادت مى‌گفتند:
«قالُوا لَنْ نُؤْثِرَكَ عَلى‌ ما جاءَنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَالَّذى‌ فَطَرَنا فَاقْضِ ما انْتَ قاضٍ ...»» (ساحران كه به موسى ايمان آوردند، به فرعون) گفتند: سوگند به كسى كه ما را آفريده، هرگز تو را بر دلايل روشنى كه براى ما آمده، ترجيح نخواهيم داد، پس هر چه مى‌خواهى انجام ده.