نسازد، در زمره مسلمانان در نمى‌آيد، چنان كه وسيله تحقّق عبادات بزرگى چون نماز، حجّ، قرائت قرآن، امر به معروف و نهى از منكر، تبليغ آيين خدا، آشتى دادن ميان مردم، تعليم و تعلّم، يارى ستمديدگان و ... نيز مى‌باشد.
در وادى سياست نيز، زبان نقش ارزشمندى در پيشبرد مقاصد انسانى، سامان دادن به كارها، توجيه برنامه‌ها، مقابله با دشمنان، تبادل نظر و صدها موضوع ديگر ايفا مى‌كند كه همانند روز روشن است.
فاجعه زبان‌ اگر زبان- كه كوچكترين عضو بدن است- كنترل نشود و تحت اختيار عقل قرار نگيرد، سبب بروز فاجعه اخلاقى مى‌شود و گناهان بزرگى را در پى مى‌آورد، از قبيل؛ دروغ، تهمت، فحش و ناسزا، كفر و ارتداد، سخن چينى، شهادت و سوگند دروغ، حق‌كشى، فتنه، شايعه سازى و ... به تعبير رسول اكرم صلى‌الله‌عليه‌وآله:
«انَّ اكْثَرَ خَطايَا ابْنِ آدَمَ فى‌ لِسانِهِ» «١» بيشتر اشتباهات آدمى زاده به وسيله زبانش انجام مى‌گيرد.
يكى از آن اشتباهات «بد زبانى» است، يعنى فحش و ناسزا گفتن، نيش زدن، بى‌ادبى و كوبيدن ديگران در برابر «خوش زبانى» كه مفهوم آن روشن است.
رسول اكرم صلّى الله عليه و آله زيان بدگويى را از اسلحه كشيدن به روى مردم، بدتر دانسته، مى‌فرمايد:
«فِتْنَةُ اللِّسانِ اشَدُّ مِنْ ضَرْبِ السَّيْفِ» «٢» فتنه‌گرى زبان، از ضربت شمشير برنده‌تر است.
امير مؤمنان عليه‌السلام نيز مى‌فرمايد: