٣- در دوران ٢٥٠ ساله امامت نيز در همه ابعاد، خط ٢٣ ساله نبوت تداوم يافت و امامان عليهم السلام همان سنّت جاويد پيامبر (ص) را ادامه دادند و با سخن وسيره صحيح خويش به تربيت انسانهايى والا همّت گماشتند و كوشش كردند كه آنها را مستقل، متكى به خويش و آزاده بار بياورند؛ اميرمؤمنان صلوات اللَّه عليه به آنان مى‌فرمود:
«ساعَةُ ذُلٍّ لا تَفى‌ بِعِزِّ الدَّهْرِ» «١» ساعتى خوارى به يك عمر عزّت نمى‌ارزد! سالار شهيدان (ع) نيز مى‌فرمود:
«مَوْتٌ فى‌ عِزٍّ خَيْرٌ مِنْ حَياةٍ فى‌ ذُلٍّ» «٢» مردن با عزت بهتر از زندگى ننگين است.
همچنين با شهادت خود نيز مكتب سرافرازى و آزادگى را براى بشريت بنيان نهاد.
سرانجام، امام صادق عليه‌السلام شيعيان را از هر گونه اظهار عجز و ناتوانى و درخواست كمك و كوچكى منزّه دانسته، مى‌فرمايد:
«شيعَتُنا لا يَهِرُّ هَريرَ الْكَلْبِ وَ لا يَطْمَعُ طَمَعَ‌الْغُرابِ وَ لايَسْأَلُ وَ انْ‌ماتَ‌جُوعاً» «٣» شيعه ما- اگر از گرسنگى بميرد!- چون سگ زوزه نمى‌كشد و همانند كلاغ، قارقار آزمندى سر نمى‌دهد و از كسى گدايى نمى‌كند! مفضّل بن قيس مى‌گويد: نزد امام صادق (ع) از وضع خويش گله كردم، امام كيسه‌اى حاوى چهارصد دينار به من داد و فرمود: اين را بگير و به وضع خود سامان بده. عرض كردم: منظورم دريافت كمك مالى نبود بلكه مى‌خواستم درد دل كنم و شما برايم دعا