انسان مؤمن، در هر پست و موقعيتى و در حشر و نشر با همه افراد، بايد زبانى نرم، راستگو و منطقى داشته و به هيچ عنوان به بدزبانى آلوده نگردد در اين زمينه مى‌توان سيره عملى رهبران معصوم را تابلو زندگى خود قرار داد كه هرگز با زبانى كه حكم خدا، حكمت، دانش، اخلاق و ... مى‌آموختند، سخن زشت و ياوه نمى‌گفتند.
- رسول خدا صلّى الله عليه و آله، با تعبيرهاى زشتى چون؛ ساحر، مجنون، شاعر، كاهن و ... از سوى مشركان، مورد خطاب قرار مى‌گرفت، ولى هرگز كسى سخن زشت و ناروا- حتى در تلافى آن اهانتها- از او نشنيد، بلكه در اوج نادانى و آزار و اذيت دشمن، به آنان دعا مى‌كرد و مى‌فرمود:
خدايا اين مردم را هدايت فرما، اينان نادانند. «١» - در جنگ صفّين، طرفداران نادان معاويه، در رويارويى با شيعيان، زبان به فحش و ناسزا مى‌گشودند، شيعيان نيز آهنگ تلافى داشتند، ولى امام عليه‌السلام، آنان را از اين كار جاهلانه بازداشت و فرمود:
«انّى‌ اكْرَهُ لَكُمْ انْ تَكُونُوا سَبَّابينَ» «٢» من خوش ندارم كه شما دشنامگو باشيد.
- نقل شده كه حضرت عيسى عليه‌السلام به خوكى برخورد و به او گفت: «به سلامت برو» گفتند: اى پيامبر خدا آيا با خوك چنين سخن مى‌گويى؟ فرمود: «من دوست ندارم كه زبانم را به سخن بد عادت دهم!» «٣» - يكى از ويژگيهاى حضرت امام خمينى (ره) نيز، خوش‌زبانى، متانت و عفّت در كلام بود. او حتى با ضدّ انقلاب و دشمنان نيز جز به راستى و استوارى، سخن نگفت و هرگز سخن زشت بر زبان نراند.
علاوه بر شرع مقدّس، عقل سليم نيز، فحّاشى و بدزبانى را كارى نابخردانه و زشت‌