عليه‌السلام، بدان متوسل شد و ناكام ماند. «١» ب- ثروت اندوزى‌ رذيله مال پرستى نيز سهم بزرگى در اسارت و بردگى افراد و ملّتها دارد و در روايات اسلامى، ريشه همه زشتيها شمرده شده است. «٢» دنيا طلبى پديده شومى است كه چشم دل و گوشِ وجدان را كور و كر مى‌كند و خرد آدمى را به تباهى مى‌كشد و حريّت و آزادمردى او را سلب مى‌كند. امام على عليه‌السلام در تشبيهى زيبا و واقع‌بينانه مى‌فرمايد:
«الا حُرٌّ يَدَعُ هذِهِ اللُّماظَةَ لِاهْلِها انَّهُ لَيْسَ لِانْفُسِكُمْ ثَمَنٌ الَّا الْجَنَّةَ فَلا تَبيعُوها الَّا بِها» «٣» آيا آزاد مردى نيست كه اين ذرّه غذاى لاى دندان مانده (دنيا) را به اهلش واگذارد؟ براى شما بهايى جز بهشت نيست، پس خود را به غير آن نفروشيد.
دنيا دوستى با آزادگى، نسبت معكوس دارد، هر چه آن قويتر گردد، اين ضعيفتر مى‌شود و رشد اين خصلت ناپسند سبب مى‌شود كه انسان از اوج آزادگى به كنج ذلّت و وابستگى سقوط كند و به جاى استقلال و سرافرازى، نكبت و ننگ براى ملّت خويش به ارمغان آورد، همان گونه كه برخى از فرماندهان لشكر امام حسن مجتبى عليه‌السلام با دريافت مبالغ هنگفتى از معاويه، امام خويش را تنها گذاشتند، روحيه نيروها را متزلزل كردند و سبب تقويت جبهه نفاق عليه اسلام اصيل گرديدند. «٤» ج- جاه طلبى‌ قدرت طلبى و مقام پرستى سوّمين دامى است كه در كمين آزادى خواهان است و اگر از آن برحذر نباشند، گرفتار خواهند شد. مسلمانان واقعى و سياستمدارانِ باخدا، پُست و رياست را امانت الهى و سبب امتحان و آزمايش مى‌دانند و ضمن دقّت و حسّاسيت در