همه شعائر الهى را به بوته فراموشى مى‌سپارند، بلكه آنها را به استهزا مى‌گيرند، چنان كه معاويه پس از مسلّط شدن بر مسند خلافت و صلح با امام حسن عليه‌السلام، رهسپار كوفه شد و در «نُخَيْله»- كه زمانى اردوگاه نيروهاى اميرمؤمنان صلوات الله عليه بود- سخنرانى كرد و ضمن آن گفت:
به خدا سوگند من با شما (شيعيان) نبرد نكردم كه نماز بخوانيد و روزه بگيريد يا حج به جاى آوريد، بلكه با اين هدف جنگيدم كه قدرت را در دست گيرم و بر شما حكومت كنم و اكنون به مراد خود رسيده‌ام! «١» وى با همين بينش در مدّت بيست سال كه فرمانرواى بى‌چون و چراى جهان اسلام بود، به تخريب و استهزاى شعائر دينى پرداخت، به جاى روز جمعه در روز چهارشنبه نماز جمعه اقامه كرد!!، بِسْمِ‌اللَّه الرَّحْمنِ‌الرَّحيم و تكبيرهاى آخر نماز را عمداً ترك نمود، هنگام احرام حج «تلبيه» را ترك كرد و «٢» فرزند تبهكارش- يزيد- نيز وقتى بر اريكه قدرت تكيه مى‌زند، همين روش خائنانه را ادامه مى‌دهد. به عنوان مثال، در يكى از ترانه‌هاى مجلس عيّاشى خويش چنين مى‌سرايد:
اى ياران همپياله من برخيزيد و به نواى دلنواز مطرب گوش دهيد و جامهاى پى در پى را سركشيد و معنويت را فراموش كنيد، نغمه دلپذير چنگ، مرا از نداى اللّه اكبر اذان باز مى‌دارد و من، حوران بهشتى را با شراب تهِ خم عوض كرده‌ام! «٣» وظيفه كارگزاران‌ با توجه به آنچه ياد شد، يكى از اهداف استراتژيك و حياتى نظام اسلامى، تعظيم شعائر الهى است و كارگزاران چنين نظامى- در هر رده- بايد بيشترين تلاش خويش را در اين مسير به كار گيرند، همان گونه كه قرآن مجيد آن را از ويژگيهاى مسؤولان مؤمن شمرده و فرموده است: