فراگيرى است كه همواره بشريت را رنج داده و شيرينى زندگى بى‌دغدغه را در كام او تلخ كرده است و همين موضوع مى‌تواند انگيزه آن شود تا سياستمداران خردمند را برآشوبد كه اين درد مزمن را درمان كنند و پيكر رنجور جامعه بشرى را از آن نجات دهند و او را از دوزخ التهاب و كشمكش خارج ساخته، به بهشت امن و آرامش در آورند و به همين سبب، ايجاد انس و الفت و تقويت روح همبستگى و زندگى مسالمت آميز از اصول و ارزشهاى والاى اخلاق سياسى است و نبايد از هيچ كوششى در جهت تحكيم آن دريغ كرد.
ديدگاه اسلام‌ چنان كه ياد شد، كشمكش و نزاع، خاستگاه غريزى و مادّى دارد، از اين رو، تعديل و نابودى آن و پيونددادن دلها بسى دشوارتر از برچيدن كوههاست! اميرمؤمنان عليه‌السلام در اين باره فرمود:
«ازالَةُالرَّواسى اسْهَلُ مِنْ تَأليفِ‌الْقُلُوبِ» «١» بر كندن كوهها از پيونددادن دلها آسانتر است.
از اين رو، خداوند ضمن كم اثر دانستن راههاى مادّى، تأليف قلوب را از راه معنوى ميّسر دانست و اين كار عظيم را به خود نسبت داد و فرمود:
«وَالَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ انْفَقْتَ ما فِى‌الْارْضِ جَميعاً ما الَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ اللَّه الَّفَ بَيْنَهُمْ انَّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ» «٢» و دلهاى آنها را باهم الفت داد، اگر تمام آنچه را روى زمين است، هزينه مى‌كردى، نمى‌توانستى ميان دلهاى آنان، الفت ايجاد كنى، ولى خداوند، الفت داد؛ او توانا و حكيم است.