تبرّى، رادار هشدار دهنده‌اى است كه هر گونه فعل و انفعال خصمانه را شناسايى و مسلمانان را نسبت به خنثى‌سازى آن كمك مى‌كند و بدين سان، استقلال مادى و معنوى آنان خدشه ناپذير مى‌گردد.
اهميّت اين بند، زمانى بيشتر نمايان مى‌شود كه بدانيم مخالفان اسلام همواره، در ستيز با مسلمانان متّحد بوده و هيچ اختلافى ندارند:
«يا ايُّهَاالَّذينَ امَنُو لاتَتَّخِذُواالْيَهُودَ وَالنَّصارى اوْلِياءَ بَعْضُهُمْ اوْلِياءُ بَعْضٍ ...» «١» اى مؤمنان، يهود و مسيحيان را ولىّ (و دوست و ياور) خود انتخاب نكنيد، آنها اولياى يكديگرند.
اين موضوع، از صدراسلام تازمان معاصر، همچون جنگ احزاب، جنگ بين‌الملل‌اوّل، انقلاب اسلامى و ... بارهاو بارها تجربه شده كه نامسلمانان، على‌رغم همه اختلافاتى كه دارند، هنگام رويارويى با اسلام، اختلافات خويش را فراموش كرده، يكپارچه برضد مسلمانان قيام مى‌كنند و اين خود بهترين انگيزه براى تبرّى مسلمانان از آنها و اتحادو يكپارچگى در ميان خويش است.
٣- عشق راستين‌ عشق به خدا و نفرت از دشمنان او باايمان هر مسلمانى عجين گشته و كوتاهى در «حب فى اللّه و بغض فى اللّه» دليل بر نقص ايمان اوست، چنان كه روزى رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله از اصحاب پرسيد: قويترين دستگيره ايمان چيست؟ هر كسى پاسخى داد و در نهايت، خود آن حضرت فرمود:
«اوْثَقُ عُرَى الْايمانِ‌الْحُبُّ فِى‌اللّهِ وَالْبُغْضُ فِى‌اللّهِ وَ تَوالى‌ اوْلِياءَ اللّهِ وَ التَّبَرّى‌ مِنْ‌اعْداءِاللَّهِ» «٢» محكمترين دستگيره ايمان، دوستى به خاطر خدا و دشمنى به خاطر اوست، تولّى با دوستان او و تبرّى از دشمنان اوست.
قرآن مجيد نيز مى‌فرمايد: