پدر نقل كرد، پدرش فرمود:
«يابُنَىَّ لا تَقْصُصْ رُؤْياكَ عَلى اخْوَتِكَ فَيَكيدُوا لَكَ كَيْداً ...» «١» پسرم! خواب خويش را بر برادرانت حكايت نكن كه به زيانت، حيله‌گرى مى‌كنند.
رسول گرامى اسلام (ص) نيز مى‌فرمايد:
«اسْتَعينُوا عَلى امُورِكُمْ بِالْكِتمان فَانَّ كُلَّ ذى نِعْمَةٍ مَحْسُودٌ» «٢» در كارهاى خويش از پنهانكارى مدد بجوييد، زيرا هر صاحب نعمتى، مورد حسد ديگران قرار مى‌گيرد.
در اين آيه و روايت به مهمترين فلسفه راز دارى تصريح شده و آن، توطئه‌چينى و حسد ورزىِ دوست ودشمن نسبت به انسان است و همين يك دليل، براى ضرورت اين خصلت زيبا در همه كارهاى فردى و اجتماعى، كافى است. از اين رو، امام سجّاد عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«وَدَدْتُ وَاللَّهِ انِّى افْتَدَيْتُ خَصْلَتَيْنِ فِى‌الشّيعَةِ لَنا بِبَعْضِ لَحْمِ ساعِدى‌: التَّرقُ وَقِلَّةُالْكِتمانِ» «٣» به خدا سوگند، دوست دارم كه دو خصلت شيعيانمان را با بخشى از گوشت بازويم جبران نمايم: ١- سبكسرى (هنگام خشم) ٢- كمى رازدارى.
از اين رو، حضرت كاظم عليه‌السلام، نهايتِ دقّت و جديّت در رازدارى را چنين ترسيم مى‌كند:
«انْ كانَ فِى يَدِكَ هذِهِ شَىْ‌ءٌ فَانِ اسْتَطَعْتَ انْ لا تَعْلَمَ هذِهِ فَافْعَلْ ...» «٤» اگر در يك دستت چيزى هست تا مى‌توانى نگذار دست ديگرت خبردار شود!