«صاحِبُ‌الْامْرِ بِالْمَعْرُوفِ يَحْتاجُ انْ يَكُونَ عالِماً بِالْحَلالِ وَالْحَرامِ» «١» متصدّى امر به معروف نيازمند آن است كه به حلال و حرام آگاه باشد.
زيرا اگر از حلال و حرام مواضع اعتقادى، سياسى، اقتصادى، اجتماعى و ... آگاهى چندانى نداشته باشد، نمى‌تواند معروف را تثبيت و منكر را نابود سازد و چه بسا برعكس عمل كند؛ منكر را معروف و معروف را منكر جلوه دهد و به جاى امر به معروف و نهى از منكر، امر به منكر و نهى از معروف نمايد! بنابراين، ضرورت دارد كه دست اندركاران نظام اسلامى از «معروف» و «منكر» در حد اجمال اگر نگوييم بطور مفصّل آگاهى داشته باشند.
ب- برنامه‌ريزى و اقدام‌ مسؤولان نظام اسلامى بايد اصل امر به معروف و نهى از منكر را در برنامه‌هاى خرد و كلان خود بگنجانند و هرگز از آن غفلت نورزند، چرا كه در هر اداره، كارخانه و ...
احتمال بروز تباهى و ركود فضايل مى‌رود وعوامل متعددى زمينه ايجاد منكر يا توقف معروف را به وجود مى‌آورند.
در قرآن مجيد مى‌خوانيم:
«وَالْمُؤمِنُونَ وَالْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ اوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ و يَنْهَوْنَ عَنِ‌الْمُنْكَرِ وَ يُقيمُونَ‌الصَّلوةَ وَ يُؤْتُونَ‌الْزَّكوةَ وَ يُطيعوُنَ‌اللّهَ وَ رَسُولَهُ ...» «٢» مردان و زنان باايمان، برخى سرپرست و ولىّ برخى ديگرند؛ امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند و نماز را بر پاى مى‌دارند و زكات مى‌پردازند و از خدا و پيامبرش، فرمان مى‌برند.
در اين آيه شريف، پذيرش مسؤوليت به منزله «زمينه» و امر به معروف ونهى از منكر، اقامه نماز و اطاعت از خدا و پيامبر، «نتيجه» آن قرار گرفته و الهام دهنده اين پيام است كه مسلمانان- على‌رغم تفاوت در مليّت، جنسيت، رنگ و نژاد- از هويّت واحدى‌