٨- تجاوز «تجاوز» مرادف واژه‌هاى «تعدّى» و «اعتدا» است كه به معناى ستم و زير پا نهادن حقوق ديگران آمده، چنان كه «طغيان» نيز به معناى تجاوز از حدّ آمده و يكى از معانى «طاغوت» نيز «متجاوز» است. «١» «اعتدا» در قرآن مجيد براى زير پا گذاشتن حدود الهى، حقوق جنگى، احترام متقابل سياسى، گواهى در محكمه، حقوق همسر، قداست پيامبران الهى و ...» به كار رفته كه وجه مشترك همه آنها، همان گذشتن از حدّ و زير پانهادن «حق الله» يا «حق الناس» است.
براين اساس، «تجاوز» به فراوانى واجبات و محرّمات الهى و حقوق بى‌شمار انسان و جامعه، تنوّع مى‌يابد و نخستين گام تجاوز، با زير پا نهادن كمترين حق از يك انسان شروع مى‌شود و تا ناديده گرفتن حقوق بزرگ خدا و مردم ادامه مى‌يابد. متجاوز همان‌گونه كه مرز حدود و حقوق را مى‌شكند، براى تجاوز خود نيز حد و مرزى نمى‌شناسد و هر لحظه ممكن است تجاوز جديدى را آغاز كند.
رسول گرامى اسلام صلّى الله عليه و آله پيرامون مرز تجاوز مى‌فرمايد:
«مَنْ بَلَغَ حَدّاً فى‌ غَيْرِ حَدٍّ فَهُوَ مِنَ‌الْمُعْتَدينَ» «٣» كسى كه از حدّ خود پا فراتر گذارد، از متجاوزين است.