٧- خيانت‌ «خيانت» گفتار، كردار يانيّتى است كه بر خلاف تعهّدى باشد كه از انسان انتظار مى‌رود و موظّف به آن است، «١» خواه طرف تعهد، خدا و پيامبر (ص) باشد، خواه خود شخص يا مردم، و خواه تعهّد و وظيفه، رسمى باشد خواه عرفى، با زبان حال باشد يا مقال ... بنابراين هر كسى تعهد و وظيفه شرعى، عرفى، قانونى، فردى، اجتماعى و ... را زير پا بگذارد و برخلاف آن اقدام نمايد، امانت را مراعات نكرده، مرتكب خيانت شده است.
اصل بكلّى ممنوع‌ در اسلام، رعايت امانت، ضرورى، فراگير، هميشگى، همه جايى و مطلق است و هيچ كس به هيچ عنوان، حق پايمال كردن امانت را ندارد، حتّى اگر كافر حربى- كه سخت‌ترين دشمن دين و مسلمانان است- امانتى را به مسلمانى بسپارد، بايد به او برگرداند و در آن خيانت نورزد، چنان كه رسول اكرم صلّى الله عليه و آله، در جريان هجرت، به اميرمؤمنان عليه‌السلام مأموريت داد كه امانتهاى مشركان قريش را به آنان بازگرداند و سپس عازم مدينه شود. «٢» حضرت صادق (ع) مى‌فرمايد: