برمى‌خيزد و امكان ندارد، كسى ايمان واقعى داشته باشد و در داد و ستدهاى سياسى و اجتماعى به عهد خويش پايبند نباشد. قرآن مجيد يكى از ويژگيهاى مهم مؤمنان واقعى را پايبندى به پيمان مى‌داند و مى‌فرمايد:
«وَالَّذينَ هُمْ لِاماناتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ راعُونَ» «١» كسانى كه امانتها و پيمان خويش را مراعات مى‌كنند.
امير مؤمنان صلوات‌الله عليه نيز آن را اصل و ريشه ديندارى معرّفى كرده، مى‌فرمايد:
«اصْلُ‌الّدينِ اداءُالْامانَةِ وَالْوَفاءُ بِالْعُهُودِ» «٢» اصل دين، اداى امانت و وفادارى به پيمانهاست.
براين اساس، بر هر مسلمانى لازم و واجب است كه به قراردادهاى فردى و اجتماعى خود احترام گذارد و هيچ‌گاه شخصيت و تديّن خود را با غدر و حيله‌گرى، زير سؤال نبرد.
اهميّت اين موضوع در قراردادهاى گروهى و ملّى و براى صاحب منصبان و مسؤولان دو چندان مى‌شود؛ عملكرد آنان در رأس و قسمت بالاى هرم جامعه اسلامى، به اسم اسلام و مسلمانان تمام مى‌شود و كوچكترين تخلّفشان، به همه ملت و كشور، تعميم داده مى‌شود، پس با جدّيت تمام بايد نخست در عقد هر قرارداد سياسى، اجتماعى، امنيّتى، اقتصادى، فرهنگى و مانند آن، دقت كافى نمايند و خير و مصلحت و اصول انقلاب و شؤون مذهبى را در نظر بگيرند. سپس به هر قيمتى كه شده نسبت به استحكام و دوام آن در مدّت مقرّر، ايستادگى كنند تا جامعه اسلامى و مسلمانان، در سطح بين‌الملل به خوش عهدى و پيماندارى شناخته شوند.
نكته بسيار ظريف ديگر- كه از متن دين و معارف الهى نشأت مى‌گيرد- اين است كه مسلمانان، برخلاف سردمداران كفر و استكبار، كه با حيله‌گرى و قلدرى، بر جهان حاكم گشته‌اند، از راه كسب فضايل و پايبندى به اصول انسانى، سرورى و برترى جهانى‌