«الْغَدْرُ بِكُلِّ احَدٍ قَبيحٌ وَ هُوَ بِذِى‌الْقُدْرَةِ وَالسُّلْطانِ اقْبَحُ» «١» پيمان شكنى‌نسبت به همه كس، زشت است و نسبت به صاحبان قدرت و منصب، زشت‌تر است.
پيامدهاى ناهنجار غدّارى‌ خصلت ناپسند پيمان‌شكنى، علاوه بر زشتى ذاتى، ناهنجاريهاى متعددى نيز در پى دارد كه بر قبح آن مى‌افزايد ويكى از چهار گناهى است كه خداوند در كيفر آن شتاب مى‌كند؛ از وضعيّتهاى رسول خدا صلّى‌الله عليه و آله به اميرمؤمنان عليه‌السلام اين بود:
«يا عَلىٌ ارْبَعَةٌ اسْرَعُ شَىْ‌ءٍ عُقُوبَةً ... وَ رَجُلٌ عاهَدْتَهُ عَلى امْرٍ فَوَفَيْتَ لَهُ وَ غَدَرَ بِكَ ...» «٢» اى على! كيفر چهار چيز، با شتاب است، يكى از آنها اين است كه با مردى پيمان ببندى و تو بر پيمانت استوار باشى ولى او به تو كلك بزند.
برخى از پيامدهاى آن بدين قرار است:
١- فزونى جرم و گناه‌ شخص غدّار، براى دستيابى به اهداف شوم و شيطانى خود و رهايى از رسوايى، بناچار دست به كارهاى خلاف ديگر مى‌زند، مانند دروغ، چاپلوسى، تهمت و افترا به طرف مقابل و ... از اين رو امام على (ع) مى‌فرمايد:
«الْغَدْرُ يُضاعِفُ‌السَّيِّئاتِ» «٣» پيمان شكنى، گناهان را دو چندان مى‌كند.
٢- رسوايى‌ شخص غدّار، با دست زدن به حيله گرى، در واقع، چاه رسوايى خويش را كنده و