اخلاق سياسى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٤٧
٣- سعايت «سعايت» همان سخنچينى و بدگويى از كسى است نزد ديگران (و بيشتر نزد صاحب منصبان) براى تخريب شخصيت فرد سعايت شده و خودشيرينى.
اين رذيله اخلاقى از آفات متعدّد زبان است (گر چه با نوشتن و اشاره نيز انجام مىگيرد) منشأ آن مىتواند قوّه خشم و شهوت باشد كه با برانگيختن خودخواهى، كينهتوزى، جاهطلبى، انتقام و ... فرد را به چنين رذيلهاى وادار مىكند.
نكوهش شديد قرآن و روايات اسلامى با شدّت و جديّت به نكوهش، جلوگيرى و ريشهكنى اين آفت اجتماعى پرداختهاند تا جامعه اسلامى از ابتلاى به آن و مفاسد خانمانسوزش در امان بماند. قرآن مجيد در اين باره مىفرمايد:
«وَ لا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهينٍ هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَميمٍ» «١» از كسى كه بسيار سوگند ياد مىكند و پست است اطاعت مكن، كسى كه عيبجوست و به سخنچينى آمدوشد مىكند.
«مَشَّاءٍ بِنَميمٍ» يعنى كسى كه براى سعايت، خبرچينى مىكند. «٢»