مى‌فرمايد:
... رياست، جز براى خدا و اهل (واقعى) آن، شايسته نيست؛ هر كس، جز در جايگاهى كه خدا برايش تعيين كرده، قرار گيرد، خداوند بر او خشم گيرد و هر كس [مردم را] به سوى خويش بخواند و بگويد: من رئيس شما هستم- در حالى كه چنين نيست- خداوند به او نظر [رحمت‌] نمى‌افكند. «١» د- هلاكت‌ شخص جاه طلب، با داشتن چنين خصلتى، در واقع بر مركب چموش و خطرناك، سوار شده و دست به يك ماجرا جويى زده است كه فرجامى جز سقوط از انسانيت و هلاكت نخواهد داشت. امام ششم عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«مَنْ ارادَ الرِّئاسَةَ هَلَكَ» «٢» هر كس رياست طلب شود، نابود مى‌گردد.
ه- ورود به دوزخ‌ آنچه از نكوهش و پيامدهاى ناهنجارى كه براى جاه طلبى ياد شد، ترديدى باقى نمى‌گذارد كه انتهاى جادّه رياست طلبى، جز دوزخ سوزان نخواهد بود و جاه طلب، از كشته خويش، جز شعله آتش، درو نخواهد كرد، چنان كه قرآن كريم نخست جاه طلب را از نعمتها و زيباييهاى آخرت، محروم دانسته، مى‌فرمايد:
«تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذينَ لا يُريدُونَ عُلُوّاً فِى الْارْضِ وَ لا فَساداً ...» «٣» اين سراى آخرت را براى كسانى قرار مى‌دهيم كه در زمين، اراده برترى جويى و تبهكارى ندارند.
سپس دنياگرايانِ جاه طلب را سزاوار دوزخ دانسته، مى‌فرمايد: