اخلاق سياسى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٢٧
مفسران، اين اكسير حياتبخش را به «ايمان»، «قرآن»، «جهاد» و «ولايت» تفسير كردهاند «١» كه لازمه همه آنها احترام به قانون الهى و مراعات آن است.
٢- عدالت و مساوات با رعايت قانون، عدالت و مساوات بر جامعه حاكم مىشود و اقشار مختلف احساس مىكنند كه اگر پا را از گليم قانون فراتر نهند يا حقوقشان توسط ديگران پايمال گردد، قانون با متخلّف برخورد خواهد كرد و حق ستمديده را باز خواهد ستاند.
٣- امنيت و اميد وقتى در جامعه، ضابطه جاى رابطه نشست و هر كارى بر اساس قانون، سامان گرفت، شهروندان در ميدانهاى گوناگون علمى، اقتصادى، اجتماعى و سياسى، احساس امنيت مىكنند و اطمينان خاطر دارند كه قانون مانع گزندهاى احتمالى خواهد شد و قانونگذاران و مجريان قانون، روز به روز، با وضع قانون مناسب و اجراى آن، بر استحكام جامعه مىافزايند و آن را به سوى آينده بهتر سوق مىدهند و مردم را به آيندهاى بهتر اميدوار مىسازند. امام خمينى (ره) در اين باره مىفرمايد:
قانون براى آرامش خاطر همه ملت است و براى مصالح همه ملت است. «٢» ٤- فضل و بركت اجراى قانون خدا از نظر وضعى نيز بر بهبودى جامعه اثر مىگذارد و بر معنويت و بهينهسازى آن مىافزايد، چنان كه رسول اكرم صلّىاللّهعليهوآله مىفرمايد:
«اقامَةُ حَدٍّ خَيْرٌ مِنْ مَطَرِ ارْبَعينَ صَباحاً» «٣» اجراى يك حدّ از باران چهل روزه بهتر است.
امير مؤمنان صلواتاللهعليه نيز مىفرمايد: