اخلاق سياسى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٠١
بىوفايى مردم كوفه در تاريخ تشيّع ضربالمثل شد؛ امير مؤمنان (ع) در خطبه اندوهناك خود- كه پس از يورشهاى پى در پى نيروهاى معاويه و مسامحه نيروهاى خودى ايراد شده- نوميدانه شكوه مىكند و مىفرمايد:
به من خبر دادهاند كه بُسر- مزدور معاويه- تا يمن آمده است؛ به خدا سوگند! من بر اين باورم كه دار و دسته معاويه شما را محاصره و مغلوب خواهند كرد، زيرا آنان بر گرد باطل خويش، اتحاد دارند و شما با آنكه برحقيد، گرفتار تفرقهايد، شما امامتان را در «حق» نافرمانى مىكنيد و آنان پيشوايشان را در باطل، فرمان مىبرند ... خدايا من از اين مردم، دلگير و خسته و اينان نيز از من، سير و ملولند! پس به من بهتر از اينان را عطا كن و به جاى من [انسان] شرّى بر آنان بگمار! «١» ٤- صبر و پايمردى سرشت دنيا را با سختى و بلا آفريدهاند و هر كس در برابر ناملايمات آن تاب نياورد، نصيبى جز شكست و زبونى نخواهد برد و عزّت و پيروزى از آنِ پايمردان و صبوران است. داستان پيروزى طالوت و همرزمان او، در قرآن مجيد، ضربالمثل استقامت مردان مقاومى است كه با تعداد اندك بر انبوه دشمن پيروز شدند. «٢» امام باقر عليهالسلام نيز به اين واقعيت تصريح كرده، مىفرمايد:
«مَنْ صَبَرَ عَلى مُصيبَةٍ زادَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عِزّاً عَلى عِزِّهِ» «٣» هر كس بر مصيبتى شكيبايى كند، خداوند بزرگ، بر عزّتش مىافزايد.
مصيبتهاى عالم سياست، ممكن است شخصى، گروهى، اقتصادى، نظامى، ملّى، مذهبى، زودگذر، پايدار و جز آن باشد، چنان كه احتمال مىرود، طبيعى، مصنوعى، داخلى، خارجى و مانند آن باشد كه سياستمداران بايستى با صبر و پايمردى و درايت و