عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج7) - تقي زاده اکبري، علي و همکاران - الصفحة ٣٦ - ٣-٢ هنر دينى و انسان آيينمند

شما امروز پاسداران اسلام هستيد. اى دوستان من! اى عزيزان من! توجه بكنيد كه اين سفرها كه مى‌كنيد، اين مجاهدات كه مى‌كنيد، خالص باشد، براى خدا باشد. [١]

امام در پايان اسفند سال ٥٩، فضاى گرم دفاع و عنايت همگانى به امر جبهه را هديه‌اى از جانب خدا مى‌داند:

اين يك هديۀ الهى است كه بدون اين كه دست‌هاى بشر در آن دخالت داشته باشند، خداى تبارك و تعالىٰ به ما اعطا فرموده است. . . ماها بايد از اين‌ها، اخلاق اسلامى و ايمان و توجه به خدا را ياد بگيريم. [٢]

آن‌گاه دلسوزانه مخاطبان خود را متوجه باطن و درونشان مى‌كند و آن‌ها را براى دريافت بهتر انوار الهى، به اصلاح باطن تشويق و ترغيب مى‌كند:

اگر چنانچه وجهه واحد باشد، شما كه صحبت مى‌كنيد براى خدا باشد، او هم كه مى‌شنود براى خدا باشد، او كه مى‌نويسد، او هم همين‌طور، هيچ اختلافى نخواهد واقع شد. اگر اختلاف‌نظر هم باشد، با طرز الهى حل مى‌شود نه با طرز شيطانى. عمدۀ اصلاح، همان مركز خود است؛ همۀ مصيبت‌هاى ما از خود ما است، و بايد اصلاح از خود ما شروع بشود. [٣]

امام اين‌گونه از جنگ بستر و از جبهه مدرسه‌اى مى‌سازد براى ساختن انسان‌هايى در جهاد با خويشتن؛ مردان و زنانى كه جنگ و جبهه را ميدان رياضت‌هاى روح و تن خود قرار داده‌اند تا گام‌به‌گام به حواريونى تبديل شوند كه شعله‌هاى قداست را پروانه‌هايى بيش نباشند. امام در آذرماه سال ٦٠