عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج7) - تقي زاده اکبري، علي و همکاران - الصفحة ٢٠ - ١-١ هنرمند

بتواند از پرده‌ها و زنگارها و غبارهايى كه عادت‌ها و سنن و تاريخ و جغرافيا و جامعه و تربيت و. . . بر فطرت انسانى مى‌كشند بگذرد، با رسيدن به فطرت انسانى خود و يافتن آن نفخۀ الهى، گام در دنياى لايتناهى مى‌گذارد؛ دنيايى كه به روح و غيب مربوط مى‌شود، و اساساً دنياى انسانى كه به وسيلۀ خدا طراحى شده است، رو به آن سوى گسترده و پرشكوه دارد.

از اين‌رو، هنر عطر جاودانگى را حس مى‌كند، به معنا نزديك مى‌شود و با دين درمى‌آميزد. اين، درست همان چيزى است كه در زبان مولانا در دعوت مصرّانۀ او به داخل خانه، توجه به داخل چهارديوارى وجود انسان و عنايت از برون به درون صورت مى‌گيرد: اين خانه كه پيوسته در او بانگ چنانه است

به اين ترتيب، وقتى خواجۀ مولانا كه همان هنرمند ما است، از روزن بام، از بيرون خانه سر به درون خانه فرو كند-و به قول روانشناسان معاصر، از