در زمان دفاع مقدّس من هنوز دانشجو بودم و براى سرود «خجسته‌باد اين پيروزى» آقاى گلريز، تصاويرى از جنگ انتخاب كرده بودم. [آن را]به عنوان يك «نماآهنگ» براى استادمان بردم. هم خودِ سرود زيبا بود و هم من سعى كرده بودم كار تازه‌اى بكنم. استاد اوّل جدّى نگرفت، امّا وقتى [كار]را ديد، گفت يك‌بار ديگر ببينيم، دوباره نوار را برگردانيديم. وقتى نوار چرخيد و تمام شد، گفت خيلى قشنگ است دوباره ببينيم! در همان نوبت اوّل، حدود هشت‌بار فيلم را با استاد بازبينى كرديم! استاد ما هم آدمى نبود كه زياد دربند جنگ و مسائل آن باشد، امّا از فرم كار من و آهنگ موسيقى خوشش آمده بود؛ من فيلم را جمع كردم. ظهر مشغول خوردن غذا در رستوران دانشكده بودم كه ديدم چندين‌نفر از دانشجويانى كه خيلى هم با دفاع مقدس رابطه نداشتند، اين سرود را با هم زمزمه مى‌كنند؛ آن‌ها صداى سرود را كه چندين‌بار در سالن پخش شده بود، شنيده بودند و تحت تأثير آن قرار گرفته بودند. [١]

با توجه به مطالبى كه نقل شد و با عنايت به شهادت خود هنرمندانِ موسيقى رزمى و نوحه بايد اقرار كرد كه يكى از انواع هنر كه به طور مستقيم، بى‌وقفه و در بيش‌تر اوقات در خدمت دفاع مقدّس انجام وظيفه كرده، هنر موسيقى بوده است. هرچند در دوران جنگ، در زمينۀ هنر موسيقى بى‌كلام، شاهد كارهاى بزرگ و برجسته‌اى نبوده‌ايم، امّا در موضوع سرودهاى جنگى-از آن‌جا كه گوش و سليقۀ ايرانى، موسيقى را در كنار شعر بيش‌تر شنيده و مى‌پسنديده است-كارهاى مؤثر و فراوانى انجام گرفته است و چون اين

[١] . مصاحبه با نگارنده.