اين‌گونه بود كه اين هنر برآمده از متن دين و فطرت عاطفى انسان، عمليّات را از آغاز تا پايان همراهى مى‌كرد، بسيجى‌ها را در هاله‌اى از شور و اشتياق آسمانى به خط مقدّم مى‌فرستاد، در تنهايى‌ها و اندوه و فراق دوستان از دست رفته، با آن‌ها همدم مى‌شد، خلوت‌ها، اشك‌ها و دل‌گرفتگى‌هاشان را به اشك‌ها و اندوه كربلا پيوند مى‌زد و در خلوت و جلوت، با دميدن روح رحمانى، پيكارگران راه حق را همراهى مى‌كرد؛ همچنان كه موسيقى جنگ در يك دايرۀ وسيع‌تر با شعاع عملكرد بيش‌تر به همين هدف مى‌انديشيد و براى آن مى‌كوشيد. برادر آهنگران در همين‌باره مى‌گويد:

موسيقى رزمى-با نواختن موزيك با آلات موسيقى، در جنگ در هر كشورى كه باشد-براى بالا بردن روحيه و تحرّك رزمى در بين سربازان جنگى بى‌نهايت مؤثر است و اين، غير قابل انكار است؛ حتّىٰ سخنرانى‌ها و پلاكاردها به اندازۀ موسيقى نقش ندارند. اين آهنگسازان، نوازنده‌ها و خواننده‌ها در طول جنگ، در تحريك و گرمى جبهه‌ها نقش بسيار مهمّى داشتند و انصافاً خوب كار كردند. خلاصه اين كه نقش اين گروه‌ها بسيار خوب و مؤثر بود و چون آن موقع در داخل جبهه‌ها و سنگرها و در ميان بسيجى‌ها، آن آهنگ‌ها رايج نشده بود. . . نوحه‌خوانى و اشعار بدون موسيقى مؤثر بود. [١]

البته انصاف اين است كه بگوييم سرودها و نوحه‌هاى رزمى، هردو، با بهره‌گيرى از آهنگ، موسيقى جنگى را تشكيل مى‌دادند و هردو در يك خانوادۀ بزرگ به نام موسيقى جنگى در خدمت دفاع مقدّس بودند.

آقاى مهرداد كاظمى، از خوانندگان سرودهاى انقلابى واحد صدا و سيما، در بارۀ تأثير سرودها در جبهه مى‌گويد:

[١] . سروش، ش ٥٥٥،٢٨ ارديبهشت ٧٠، ص ٤٩.