«كانى‌مانگا» ، «كمين‌گاه» ، «ويزا» ، «بهار در پاييز» ، «هراس» و «پرستار شب» به مرحلۀ نمايش مى‌رسند و در سال ٦٧، سال آخر جنگ، فيلم‌هاى «افق» ، «انسان و اسلحه» ، «ديده‌بان» ، «عبور» ، «روزنه» ، «ستاره و الماس» ، «صخرۀ هميشه سبز» ، «خانه در انتظار» و «عروسى خوبان» توليد مى‌شوند. [١]

بر اساس گزارشى ديگر كه كامل‌تر است، در هشت سال دفاع تنها ٥١ فيلم در موضوع جنگ ساخته شده است. [٢]البته در ميان اين ٥١ فيلم، بسيارى از آن‌ها كه محصول سال‌هاى ٦٠ و ٦١ و حتّى ٦٢ و. . . مى‌باشد، اوّلين كارِ هنرمندانى است كه تازه با سينما آشنا شده‌اند و مى‌توان گفت دوره‌هاى تمرينى خود را مى‌گذراندند. بديهى است اين كارها، همۀ آن عوامل قدرت‌دهندۀ فيلم را كه در مقدّمه عنوان كرديم، در خدمت نگرفته‌اند و در نتيجه، از تأثير لازم نيز برخوردار نبوده‌اند. افزون بر اين عامل-همچنان كه الآن در يك مرور فشرده خواهيم ديد-بعد از اين كه همين كارگردان‌هاى جوان با يكى-دو فيلم تجربۀ لازم و رشد را به دست آوردند، محتواى فيلم‌هاشان معمولاً آن‌گونه كه بايد در خدمت ارزش‌هاى دفاع مقدّس نبود. كارگردان‌هايى هم كه از قبل با سينما آشنا بودند و در كار خود حرفه‌اى به حساب مى‌آمدند، يا به سينماى جنگ قدم نگذاشتند، و يا اگر اقدام به چنين كارى كردند، به دليل حضور نداشتن در جبهه‌هاى دفاع مقدّس و تنفس نكردن در فرهنگ و باورهاى بسيجيان مخلص انقلاب اسلامى، فيلمى كه ساختند، بيش‌تر به كپى‌هاى دست‌چندم فيلم‌هاى غرب در بارۀ جنگ‌هاى اوّل و دوّم جهانى شبيه بود تا به فضاى دفاع ملكوتى، معنوى و مقدّس.

«دو چشم بى‌سو» كه در سال ٦٢ ساخته شد، با آن كه از تكنيك ضعيفى برخوردار است، در خدمت ترغيب تماشاگر براى روى آوردن به جبهه‌هاى

[١] . سروش، ش ٨٠٤،٣١ شهريور ٧٥، ص ٦٨-٨١.
[٢] . همان، ص ٦٨-٧٣.