ديدم حضرت ولى‌عصر- ارواحنا فداه- سوار بر اسبى هستند و به طرف من تشريف مى‌آورند. به مجرد آنكه چشمم به ايشان افتاد ايستادند و به من سلام كردند و من به ايشان عرض ارادت و ادب نمودم. گفتم: آقاجان وعده فرموده بوديد كه در قم هم خدمتتان برسم ولى موفق نشدم!!

فرمودند: «محمدتقى ما در فلان ساعت و فلان شب نزد تو آمديم، تو از حرم عمه‌ام حضرت معصومه- سلام‌الله عليها- بيرون آمده بودى، زنى از اهل تهران از تو مسئله‌اى مى‌پرسيد، تو سرت را پايين انداخته بودى و جواب او را مى‌دادى. من در كنارت ايستاده بودم و تو به من توجه نكردى و من رفتم».

پيام‌ها و برداشت‌ها

١. پخش نكردن داستان تشرف، گرچه براى خود شخص، بهتر است زيرا گاهى انسان در قالب موعظه كردن مى‌خواهد كسى را مريد خودش كند، ولى مصحلت مردم در دانستن است تا به نتايج و فوائد آن تشويق و ترغيب شوند.

٢. پياده روى از بهترين ورزش‌ها محسوب مى‌شود، اگر فرهنگ عمومى گردد، بسيارى از مشكلات جامعه حل مى‌گردد (از قبيل ترافيك، آلودگى هوا، بيمارى‌ها و كمبود دارو و بيمارستان، مصرف بى‌رويه بنزين و روغن).

حال اگر اين پياده‌روى در مسير رسيدن به مقصد مثل محل كار، درس، يا مسجد باشد ارزش آن مضاعف مى‌گردد. در روايت از امام صادق (ع) است كه، خداوند متعال به چيزى با فضيلت‌تر و ارزشمندتر از پياده‌روى عبادت نشده است.[١]

٣. صدمه‌هايى كه انسان در راه مسافرت زيارتى مى‌بيند، موجب لطف بيشتر از طرف اهل بيت (ع) مى‌شود.

٤. در برخورد با منكرات، ابتدا بايد در فكر نهى از منكر با وجود شرائط چهارگانه آن: علم به حرمت منكر، و علم به تكرار آن، و احتمال تأثير نهى از منكر و امنيت ناهى، بود.

٥. مجالست با افراد بد، تأثير منفى بر روحيه انسان دارد گرچه در فكر و عمل با آنها مخالف باشد. در روايت آمده است.

تمام شرور و بدى‌ها در نزديك بودن با خويشان بد است.[٢]

٦. كسانى كه داراى ارتباط قوى و مستحكم با مولاى خود هستند، وقتى با مشكلى مواجه مى‌شوند، امام (ع) به ياد آنها هستند و گاه قبل از مواجه با مشكل، مقدمات برطرف شدن آنرا مهيا كرده‌اند.

٧. از اخلاق خوب و از نشانه‌هاى تواضع، ابتدا كردن به سلام است.

٨. در زمان غيبت ولى‌عصر (ع) گاه مصحلت نيست كه كسى در خدمت آن حضرت باشد هر چند از دوستانشان باشد. (فرمودند: تو نمى‌توانى با من بيايى).

٩. وفاى به عهد از اخلاق كريمان است. در حديث از امام باقر (ع) آمده است:

سه چيز است كه خداى عزّو جل، اجازه مخالفت در آنها را به هيچ كس نداده است: ردّ امانت نسبت به انسان نيكوكار و بدكردار، وفاى به عهد نسبت به نيكوكار و بدكردار و خوش‌رفتارى با پدر و مادر- نيكوكار باشند يا بدكردارند.

١٠. كنترل چشم و نگاه نكردن به نامحرم، مورد عنايت حضرت- بقيةالله ارواحنا داه- است كه فرمودند تو سرت را پايين انداخته بودى و جواب او را مى‌دادى در قرآن كريم نيز آمده است: به مردان مؤمن بگو: چشم‌هاى خود را (از نگاه به نامحرمان) فرو گيرند. و به زنان با ايمان بگو: چشمان خود را فرو گيرند.[٣]

انشاءالله اين چشم هاى فرو بسته از گناه، آمادگى براى ديدار محبوب پيدا مى‌كند. شاعر اهل‌بيت (ع) مى‌گويد:

اگر روزى ببينم روى ماهش‌		دمى افتد به روى من نگاهش‌
بيفتم روى پايش، همچو سرمه‌		كشم بر ديدگانم خاك راهش‌
اگر بينم جمال دل ربايش‌		كنم جان را نثار خاك پايش‌
نگردد نااميد از درگه او		گداى دردمند و بى نوايش‌[٤]