ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣١ - دعاى غريق

دعاى غريق‌

دوران غريبى است دوران غيبت. امواج شبهه و فتنه از هرسو رو مى‌كند و تا به خود بيايى چون كشتى شكسته‌ها در دل درياى بيكران، حيران و سرگردان دست و پا مى‌زنى كه آيا دستگيرى هست؟ آيا فريادرسى هست؟ آيا كسى براى نجات اين غريق بى‌پناه مى‌آيد؟ امّا هميشه روزنه اميدى هست. از ميان تاريكى‌ها، نورى مى‌درخشد و تو را به خود مى‌خواند كه اى غريق درياى فتنه‌ها و اى سرگردان در ميان شبهه‌ها، نجاتت را تنها از من بخواه!

آنچه گفته شد مقدّمه‌اى بود براى حديثى از امام‌صادق (ع).

عبدالله بن سنان، يكى از ياران امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه روزى آن حضرت خطاب به ما فرمودند:

به زودى شبهه‌اى به شما روى خواهد آورد و شما نه پرچمى خواهيد داشت كه ديده شود و نه امامى كه هدايت كند. تنها كسانى از اين شبهه نجات خواهند يافت كه دعاى غريق را بخوانند.

گفتم: دعاى غريق چگونه است؟

فرمود: مى‌گويى:

يا الله يا رَحمنُ يا رحيمُ يا مُقَلِّبَ القُلُوبِ ثبِّت قَلبِى عَلى دِينكَ.[١]

اى خدا، اى بخشنده، اى بخشايشگر، اى كسى كه قلب‌ها را دگرگون مى‌سازى! قلب مرا بر دينت پايدار فرما.

بياييد دست‌هايمان را بلند كنيم و از خدا بخواهيم كه تا ظهور حجتش قلب‌هاى ما را بر صراط مستقيم پايدار بدارد و از در افتادن در امواج فتنه‌ها و شبهه‌هاى آخرالزّمان نگه دارد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. صدوق، محمّد بن على بن حسين، كمال الدّين و تمام النعمة، ج ٢، ص ٥١٢.